مُعْرِضُونَ. ما كانَ لِي مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلى‌ إِذْ يَخْتَصِمُونَ‌. إِنْ يُوحى‌ إِلَيَّ إِلَّا أَنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ‌ ص ٦٧- ٧٠ بنظر ميايد: مراد از اختصام ملاء اعلى همان مناقشه ملائكه در باره خلقت آدم و خلافت او در روى زمين و مخالفت ابليس لعين است. مناقشه‌ايكه با خدا كردند و يا مناقشه‌ايكه ميان خودشان بود چنانكه آيات بعدى در باره خلقت و خلافت آدم و مخالفت شيطان و قرينه اختصام فوق ميباشد.

يعنى: من باينها دانا نبودم و خدا وحى كرده است. و شما اى كفّار مكّه از آن اعراض ميكنيد و بآن اهميت نميدهيد.

أَمِ اتَّخَذَ مِمَّا يَخْلُقُ بَناتٍ وَ أَصْفاكُمْ بِالْبَنِينَ وَ إِذا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِما ضَرَبَ لِلرَّحْمنِ مَثَلًا ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَ هُوَ كَظِيمٌ. أَ وَ مَنْ يُنَشَّؤُا فِي الْحِلْيَةِ وَ هُوَ فِي‌ الْخِصامِ‌ غَيْرُ مُبِينٍ‌ زخرف: ١٦- ١٨ يا از آنچه ميافريند دخترانى اخذ كرده و شما را با پسران برگزيده است؟ و چون يكيشان را بچيزى (دخترى) كه بخدا نسبت داده بشارت دهند چهره‌اش سياه و دلش پر از غصّه ميگردد. آيا آنكه در زيور بزرگ ميشود و در مخاصمه آشكار كننده دليل نيست؟.

آيه سوّم را چنين معنى كرده‌اند: آيا و براى خدا قرار دادند يا آيا خدا اتخاذ كرده براى فرزندى، دخترانى را كه در زيور تربيت و بزرگ ميشوند و در موقع مخاصمه بتقرير حجت و دليل خويش قدرت ندارند؟.

بعقيده الميزان اين سخن بيان واقع است زيرا زن طبعا از حيث عاطفه از مرد قوى و از حيث تعقل از مرد ضعيف است و مرد بعكس زن ميباشد و شاهد واضح عاطفه‌اش همان علاقه شديد او بزيور و ضعف او در تقرير دليل خويش است.

ممكن است بگوئيم: اين سخن قول مشركان است كه در موقع بشارت بدختر ميگفتند: آيا بشارت ميدهيد دخترى را كه ... و اگر از