ظاهر سياق آيه و آنچه در سوره طه است نشان ميدهد كه موسى بر هارون نيز خشم گرفته بگمان آنكه در جريان گوساله و منع بنى اسرائيل و در اين فكر كه مقاومت صلاح نيست كوتاهى كرده است. اين مقدار اختلاف سليقه و كار ميان دو پيغمبر معصوم دليلى بر منع آن نيست عصمت فقط در احكام خدائى است نه در سليقه‌ها و راههاى زندگى.

هكذا گرفتن موسى موى سر هارون را ... تأديب در امر ارشادى است نه عقوبت در امر مولوى هر چند حق با هارون بود و لذا چون هارون مطلب را گفت موسى او را معذور داشت و گفت‌ «رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِأَخِي‌ الخ». نگارنده گويد: چه مانعى دارد جريان داود را نيز مانند جريان موسى بدانيم كه عجله در سخن گفتن كرد بعد استغفار نمود. بعيد نيست كه گفته شود عجله داود در اثر فزعى بود كه از ورود خصم پيش آمده و گر نه عجله نميكرد و شايد در نقل‌ «فَفَزِعَ مِنْهُمْ قالُوا لا تَخَفْ» خدا خواسته است علّت عجله داود را روشن فرمايد و اينگونه استغفارها در كلمات انبياء عظام يافت ميشود در حالات حضرت ابراهيم عليه السلام آمده‌ «وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ» شعراء: ٨٢.

توجّه‌

طبرسى در مجمع ميگويد:

گفته‌اند داود بسيار نماز ميخواند گفت: خدايا ابراهيم را بر من فضيلت داده و او را خليل خويش گرفته‌اى هكذا موسى را كه با او سخن گفته‌اى، ندا آمد ما آنها را امتحان كرده‌ايم بچيزيكه تو را امتحان ننموديم اگر بخواهى امتحانت كنم گفت امتحانم فرما. داود روزى‌