الف: در قرآن مجيد جزاء هم در پاداش و هم در كيفر و عذاب هر دو آمده است مثل‌ فَإِنْ قاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذلِكَ‌ جَزاءُ الْكافِرِينَ‌ بقره: ١٩١ و مثل‌ فَتَكُونَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ وَ ذلِكَ‌ جَزاءُ الظَّالِمِينَ‌ مائده: ٢٩ و نحو وَ أَمَّا مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُ‌ جَزاءً الْحُسْنى‌ كهف: ٨٨ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذلِكَ‌ جَزاءُ الْمُحْسِنِينَ‌ زمر: ٣٤.

ب: جاهائيكه در قرآن مجيد بعد از فعل جزى كلمه «عن» آمده ممكن است آنرا بمعنى كفايت گرفت چنانكه راغب معتقد است و ممكن است معناى آن ادا كردن باشد چنانكه در قاموس گفته، در مجمع نيز از بعضى نقل شده است على هذا در آيه‌ وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي‌ نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً بقره: ٤٨ ممكن است بگوئيم معنى آنست: بترسيد از روزيكه كسى از كسى از هيچ چيز كفايت نميكند يا كسى از كسى چيزى نميدهد.

ج: در بعضى از آيات جزاء