تبعيّت واقعى در راه رفتن آنست كه تابع پاى خويش را در جاى پاى متبوع بگذارد و مانند او راه رود، هر كه در زندگى تابع وساوس شيطان باشد پا در جاى پاى او گذاشته و در هر دو جهان بدبخت خواهد شد.

اين كلمه بصورت جمع در پنج محل از قرآن مجيد آمده است:

بقره: ١٦٨ و ٢٠٨- انعام: ١٤٢ نور: ٢١ و منظور آنست كه آدمى در مسير زندگى تابع هوى و تسويلات شيطانى نشده و از راه و منطق صحيح كه بوسيله پيغمبران پاك عرضه شده پيروى نمايد.

خفت: (مثل فلس) آهسته سخن گفتن خفوت بضمّ اوّل بمعنى ساكت و آرام شدن است در مصباح گفته «خَفَتَ‌ الرَّجُلُ بِصَوْتِهِ» يعنى صدايش را بلند نكرد و «خَافَتَ‌ بِقِرَائَتِهِ‌ مُخَافَتَةً» قرائت را با آواز بلند نخواند. وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ‌ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا ...

اسراء: ١١٠ نمازت را با صداى بلند و با صداى بسيار آهسته مخوان و ميان اين دو راهى برگزين.

تفصيل اين آيه در «جهر» گذشت بنظر ما مراد از «لا تَجْهَرْ» فرياد و مراد از «تُخافِتْ» بسيار آهسته است كه خود نماز خوان نيز نشنود.

يَتَخافَتُونَ‌ بَيْنَهُمْ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا عَشْراً طه: ١٠٣ ميان خويش آهسته سخن گويند كه توقف نكرديد مگر ده روز. فَانْطَلَقُوا وَ هُمْ‌ يَتَخافَتُونَ‌ أَنْ لا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ‌ قلم: ٢٣ براه افتادند در حاليكه بآرامى ميگفتند: امروز فقيرى در آن باغ پيش شما نيايد.