حوت: ماهى. فَالْتَقَمَهُ‌ الْحُوتُ‌ وَ هُوَ مُلِيمٌ‌ صافات: ١٤٢ جمع آن حيتان است‌ إِذْ تَأْتِيهِمْ‌ حِيتانُهُمْ‌ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعاً اعراف: ١٦٣ آنگاه كه ماهى‌هايشان روز استراحت آشكارا ميامدند. در قصّه حضرت موسى و عالم هست: فَإِنِّي نَسِيتُ‌ الْحُوتَ‌ وَ ما أَنْسانِيهُ إِلَّا الشَّيْطانُ‌ كهف: ٦٣.

نا گفته نماند از موارد استعمال آن در قرآن بدست ميايد كه حوت بر ماهى بزرگ و كوچك هر دو گفته ميشود مثل ماهى يونس و ماهى موسى و جوانش. راجع بماهى يونس در «يونس» انشاء اللَّه بحث خواهد شد در اقرب الموارد ميگويد: اغلب استعمال حوت در ماهى بزرگ است.

حاجة: نياز. احتياج.

راغب گويد: حاجت، نياز بشى‌ء است با دوست داشتن آن. وَ لِتَبْلُغُوا عَلَيْها حاجَةً فِي صُدُورِكُمْ‌ غافر:

٨٠ و تا سوار بر آنها بحاجت و مقصدى كه در دل داريد برسيد.

بايد دانست كه حاجت اسم مصدر بمعنى محتاج اليه و خواسته است و مصدر آن حوج ميايد چنانكه از اقرب مستفاد ميشود ولى قول راغب مفيد مصدريّت است ميشود گفت كه مصدر و اسم هر دو آمده است چنانكه مفهوم‌ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ‌ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا حشر:

٩ مصدر بودن است.

حوذ: راندن سريع و احاطه (قاموس) طبرسى ذيل آيه ١٤١ نساء گويد: اسْتِحْوَاذ تسلّط و غلبه است. و آن لازم راندن و احاطه است. اسْتَحْوَذَ عَلَيْهِمُ الشَّيْطانُ فَأَنْساهُمْ ذِكْرَ اللَّهِ ... مجادله: ١٩ شيطان بر آنها مسلّط شد و ياد خدا را فراموششان كرد. وَ إِنْ كانَ لِلْكافِرِينَ نَصِيبٌ قالُوا أَ لَمْ‌ نَسْتَحْوِذْ عَلَيْكُمْ وَ نَمْنَعْكُمْ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌ نساء: ١٤١ آيه در باره منافقان است كه‌