حنن: حنان: مهربانى (مجمع) وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكاةً وَ كانَ تَقِيًّا مريم: ١٢- ١٣ و در طفوليت او را از جانب خود حكم و مهربانى و پاكيزگى داديم و پرهيز كار بود.

در اقرب آمده: حنان بر وزن سحاب بمعنى مهربانى است عرب گويد: حَنَانَكَ‌ يَا رَبِّ وَ حَنَانَيْكَ‌ يَا رَبِّ يعنى رحمت و مهربانى تو را ميخواهم اى پروردگار. در مجمع از ابو عبيده نقل است كه اين كلمه بيشتر بلفظ تثنيه بكار ميرود ابن اثير در نهايه گويد: حَنَانَيْكَ‌ يَا رَبِّ يعنى «ارْحَمْنِى رَحْمَةً بَعْدَ رَحْمَةٍ» و آن از مصادر تثنيه است كه فعلش ظاهر نميشود مثل لبيّك و سعديك.

حنّان: صيغه مبالغه و از اسماء حسنى است يَا حَنَّانُ‌ يَا مَنَّانُ: اى بسيار مهربان و اى بسيار عطاء كننده.

نا گفته نماند: اصل حَنِين بمعنى شوق و شدت گريه است چنانكه قاموس گفته است و مهربانى معناى لازم آن است لذا حنين بمعنى ناله، مهربانى و شوق بكار ميرود.

در نهج البلاغه خطبه ٥٢ فرمايد:

«فَوَ اللَّهِ لَوْ حَنَنْتُمْ‌ حَنِينَ‌ الْوُلَّهِ الْعِجَالِ ... لَكَانَ قَلِيلًا فِيمَا أَرْجُو لَكُمْ مِنْ ثَوَابِهِ».

محمد عبده در شرح آن گويد:

هر ماده كه فرزند خود را از دست بدهد واله و والهه است. عجال بكسر عين شترهائى‌اند كه بچه‌هايشان را از دست داده‌اند. بهر حال منظور از حنين در اين جمله ناله است.

و در حكمت ٩ همان كتاب هست:

«وَ إِنْ عِشْتُمْ‌ حَنُّوا إِلَيْكُمْ».

كه مراد شوق يا مهربانى است.

حُنَين: (بر وزن حُسَين) لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ وَ يَوْمَ‌ حُنَيْنٍ‌ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ‌ توبه: ٢٥ حنين چنانكه در مجمع و قاموس گفته، بيابانى است ما بين طائف و مكّه كه جنگ معروف حُنَيْن در آن اتفاق افتاد و قبيله‌