در خاتمه ناگفته نماند ممكن است مراد از احمد در آيه‌ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ‌ أَحْمَدُ ... معناى وصفى باشد يعنى كسيكه در ستودن خدا از ديگران برتر است و يا كسيكه در ستوده بودن از ديگران بالاتر است. در اين صورت حضرت عيسى از صفت آنحضرت نيز خبر داده است چنانكه آيه ١٥٧ سوره اعراف وصف آنحضرت را از تورات و انجيل نقل ميكند الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ ....

و ممكن است مراد فقط اسم آنحضرت باشد چنانكه‌ «اسْمُهُ‌ أَحْمَدُ» قرينه آن است در اين صورت بايد دانست كه محمد و احمد هر دو از نامهاى مشهور آنحضرت است حضرت ابو طالب صلوات اللّه و سلامه عليه در اشعار خود در باره آنحضرت ميگويد:

ا لم تعلموا انّا وجدنا مُحَمَّداً

رسولا كموسى خطّ فى اوّل الكتب‌

و لقد علمت بانّ دين‌ مُحَمَّدٍ

من خير اديان البريّة دينا

لقد اكرم اللَّه النّبىّ‌ مُحَمَّداً

فأكرم خلق اللّه فى النّاس‌ أَحْمَدُ

و شق له من اسمه ليُجِلَّه‌

فذو العرش‌ مَحْمُودٌ و هذا مُحَمَّدٌ

لعمرى لقد كلّفت وجدا بِأَحْمَدَ

و أحببته حبّ الخليل المواصل‌

(الغدير ج ٧ ص ٣٣٢- ٣٤٠) چنانكه مى‌بينيم هر دو نام را در اشعار خود آورده است.

در مجمع البيان ذيل آيه ما نحن فيه از يك شاعر نقل ميكند.

صلّى الإله و من يحفّ بعرشه‌

و الطّيّبون على المبارك‌ أَحْمَدَ

طبرسى و ابن كثير در تفسير خود از صحيح بخارى از حضرت رسول (ص) نقل ميكنند كه فرمود: براى من نامهائى است منم محمد، منم احمد، منم ماحى ...