طبیعی وجودش عین افراد است یعنی به قول بوعلی نسبت کلی طبیعی به‌ افرادش نسبت آباء به اولاد است و نه نسبت اب به اولاد که یک کلی باشد و یک سری افرادی ، خیر ، وجود افراد در خارج مساوی است با وجود کلی‌ طبیعی ، یعنی اشتباه اینست که معمولا بین کلی طبیعی و کلی عقلی اشتباه‌ می‌کنند . در منطق بحث می‌شود که کلی طبیعی به واقع کلی نیست و بلکه به‌ آن مجازا کلی می‌گویند ، جزئی هم نیست ، کلی طبیعی نه کلی است و نه جزئی‌ ، به اصطلاح لابشرط است از کلیت و جزئیت . معمولا می‌گویند انسان کلی یعنی‌ کلی طبیعی و حال آنکه انسان کلی ، کلی عقلی است . ذات موصوف که مصداق‌ واحد یا یکی از مصادیق کلی عقلی در خارج باشد آن را می‌گوئیم کلی طبیعی که‌ بنفسه شخص است و از آن جهت که معروض آن وصف کلیت شده کلی نام گرفته‌ ، خود این مفهومی را هم که از این موصوف در ذهن بدون قید کلیت فهمیده‌ می‌شود کلی منطقی می‌گویند و در این عبارت بیان شده که " معروض کلی یسمی‌ طبیعیا والعارض منطقیا والمجموع عقلیا " .
غرضمان در اینجا طرح بحث کلیات نیست که این مسأله از مهمترین مسائل‌ فلسفی است که در فلسفه قدیم و جدید باعث اشتباهات فراوانی گردیده و در فلسفه ما به نحوی عالی حل شده است بلکه منظور بیان این بود که وقتی ما می‌گوئیم مثلا انسانی مرد ، یعنی یک فرد از افراد انسان مرد ، و انسانی هم‌ که به دنیا آمد یعنی یک فرد از افراد انسان به دنیا آمد و نه اینکه " انسان کلی " مرد و زنده شد . پس اگر افراد انسان وجود دارند و معدوم‌ می‌شوند و دوباره پیوسته موجود می‌شوند ، این افراد انسان با هیئت جمعی‌ خودشان معروض کلیت و آن ذات و موصوفی که در کلی طبیعی بیان کردیم‌ نیستند که ما بعد بگوئیم پس انسان کلی یا کلی طبیعی انسان وجود دارد خیر افراد انسان فردا فردشان موصوف و معروض کلیت هستند [١] .

[١] بحث کلی طبیعی خود بحث دقیقی است که در فلسفه های جدید نیز باعث بحثهای مفصلی شده نظیر مباحثی که از هایدگر فیلسوف معاصر در باب‌ اجتماع و عدم بقای فرد و از این قبیل ، نقل می‌کنند .