این جوابی است که مرحوم آخوند به ایراد خود می‌دهد ولی اگر ما ایراد را کمی با موشکافی بیشتر و دقیق‌تر بیان کنیم خواهیم دید از وارد بودن آن‌ گریزی نیست و پاسخی ندارد . بدین صورت که : حرکت توسطی به عنوان یک‌ امر کلی مصداقش یا حصولات آنیه است یا حصولات زمانیه ، مرحوم آخوند هنگامی که به ایراد خود جواب می‌دهد این دو را با هم خلط کرده در حالی که‌ نمی توانند یکی باشد . یک وقت می‌گوئیم حرکت توسطی امر بسیطی است که‌ مصداقش حصول در " آن " است یعنی جسم در یک " آن " معین در یک حد معین از مسافت است و مصداق حرکت توسطی مجموعه ای از این " آنات و حصولات آنیه " است اگر اینرا بگوئیم ، سؤال می‌شود که آیا این حصولات‌ آنیه فرضی هستند یا واقعی ؟ یعنی آیا وجود موهوم و فرضی دارند یا وجود بالفعل واقعی ؟ اگر بگوئیم این حصولات وجود واقعی و بالفعل دارند معنایش‌ این است که در هر آنی حصولی است غیر از حصول دیگر در آن دیگر ، یک‌ چنین مطلبی اساسا باطل است زیرا به تعبیر خود آخوند تشابه آنان لازم‌ می‌آید یعنی اینکه لازم می‌آید ما فرض کنیم واقعا آنات در کنار هم و در جنب هم قرار گرفته اند ، این مطلب قائل شدن به جزء لایتجزی در حرکت و زمان است ، نظیر آنچه افرادی درباره جسم گفته اند . که جسم در خارج از ذرات کوچکی که غیر قابل تجزیه هستند تشکیل شده است نه اینکه در خارج و عملا غیر قابل تجزیه باشند بلکه اصولا در ذهن و عقلا هم بسیط و غیر متجزی‌ هستند و این ذرات بدون بعد یعنی طول و عرض و عمقند و از مجموع این‌ ذرات بدون بعد و به عبارت دیگر از مجموع این لاجسم ها که واقعا وجود دارند ، جسم با ابعاد سه گانه حاصل می‌شود . نظریه حصولات آنیه هم به چنین‌ اجزائی در زمان و حرکت منتهی می‌شود و این مطلب همان لازمه حرف فخر رازی‌ در باب حرکت است که حرکت را مجموعه اکوانی می‌داند که هر کون غیر از کون دیگر است یعنی حرکت یک امر متصل نیست یک وجود واحد