فعلیت ها معدوم می‌شود ولی هر فعلیتی استعداد درجه‌ای را دارد که از درجه‌ قبلی کاملتر است ، یعنی فعلیت بعدی از اول به وجود آمدنش کاملتر از قبلی است نه اینکه در اثر انضمام با فعلیت قبلی اکملیت پیدا می‌کند و اشتداد به این معنای دوم ، تنقص را هم قابل تصور می‌کند چون فعلیت دوم‌ ممکن است حاصل استعداد اکمل یا مساوی و یا انقص باشد . ولی اشتدادی که آقای طباطبائی ذکر کردند ( خروج از قوه به فعل ) دیگر با تنقص جور درنمی آید و حرفشان بنابر مبنای خودشان در اشتداد ، درست‌ است ، ولی ما علاوه بر اشتداد بمعنای رابطه بین قوه و فعلیت ، اشتدادی‌ به معنای رابطه بین فعلیت‌ها نیز داریم و اشتدادهائی که معمولا می‌گویند مثل اشتداد کیفیت ها اشتداد به معنای دوم است ولی مثلا حرکت " أینی " اشتداد به معنای اول را دارد ولی اشتداد به معنای دوم را ندارد . باقی می‌ماند دو مطلب دیگر که مرحوم آخوند از حرکت استفاده کرده ، مسأله اصالت وجود که ذکر شد دو مطلب دیگر می‌ماند برای درس بعد .