&gt ولی عدم العلة علة العدم ، چطور ممکن است در شأنیت جاری باشد . استاد : نه ، مقصود این است که حیثیت وجودش را به اعتبار شأنیت‌ دارد نه اینکه از شأنیت دارد ، خود شأنیت یعنی وجود آمیخته به عدم ، یعنی صلاحیت شی‌ء را داشتن و خود آنرا نداشتن ! درباب اتصافات یک وقت هست سلب می‌کنیم اتصاف را ، مثلا قرنین را از انسان سلب می‌کنیم ، لیس الانسان بذی قرنین ، یعنی تصور می‌کنیم انسان‌ را و ذی قرنین بودن را بعد لیس می‌آید آنرا از انسان سلب می‌کند در اینجا هیچ چیزی برای انسان اثبات نشده است و آن را موصوف به چیزی نکرده ایم‌ حتی موصوف به عدم القرنین . اینها نباید با هم اشتباه بشود ، ذی قرنین‌ بودن را از انسان سلب کرده ایم ، نه اینکه غیرذی قرنین بودن را برای آن‌ اثبات کردیم ، عدمی را برای انسان اثبات نکردیم ، وجودی را از انسان‌ سلب کردیم ، که می‌شود سلب تحصیلی و سلب مطلق . ولی اگر بخواهیم غیر ذی‌ قرنین بودن را برای انسان بعنوان یک صفت اثبات بکنیم ، بگوییم الانسان‌ متصف بأنه غیرذی قرن ، غلط است . در اینجا ، چون اتصاف مناط می‌خواهد به خلاف سلب که مناط نمی خواهد ، یعنی در اثبات باید در انسان چیزی‌ باشد که مناط اتصاف به این عدم باشد چون شما دارید این عدم را بعنوان‌ یک صفت برای آن اثبات می‌کنید پس باید برای این عدم وجودی اعتبار کرده‌ باشید ، تا بتوانید موضوع را به آن متصف کنید والاعدم از آن نظر که عدم‌ است محال است موضوع به آن متصف شود ، و صفت چیزی نمی تواند واقع شود ، پس کی می‌توانید انسان را متصف به عدم ذی قرنین بکنید ؟ وقتی که انسان‌ شأنیت ذی قرنین بودن را داشت و قرنین را نداشت که معنای اتصاف در این‌ صورت اینستکه این فقط شأنیت وجود دارد ، و فعلیت ندارد !