بحث دیگری که در تنبیه مطرح شده این است که آنچه که به ماده احتیاج‌ دارد از دو جهت ممکن است احتیاج داشته باشد .
یکی اینکه احتیاج به ماده به علت احتیاج به مرجح وجود است ، یعنی شرط تحقق آن است . چون علت تامه تام الفاعلیه است و اگر تحقق شی‌ء نیازمند شرطی باشد که مرجح وجود آن بر عدم گردد ، در صورت تحقق آن شرط ، از ناحیه واجب الوجود افاضه وجود می‌شود . پس چیزهائی که به ماده احتیاج‌ دارند . اعم از عرض و صورت و نفس ، یک جهت احتیاجشان از نظر " مرجحیت " است .
و علاوه بر این نیاز ، صورت و عرض ( البته در متن اسفار از عرض اسم‌ برده نشده است ) نیاز دارد به ماده از جنبه دیگری و آن جنبه تشخص است‌ [١] . یعنی در عوارض خاصی که برای صورت پیدا می‌شود ، در این عوارض‌ تابع ماده است ، همچنانکه ماده در تقوم احتیاج به صورت دارد [٢] .
بنابراین ، این امور در مرجحیت ، احتیاجشان به ماده مانند یکدیگر است‌ ولی صورت اضافه بر این جهت از جهت تشخص هم احتیاج به ماده دارد .
مرحوم آخوند نحوه احتیاج نفس به بدن و اینکه چگونه تعلقی است تعلق نفس‌ به بدن و چگونه ماده به نفس متعلق است را به مباحث نفس " اسفار " ارجاع می‌دهند .
در آخر همین تنبیه تذکر می‌دهند که امکانی که در مادیات وجود دارد و

[١] در اینجا مقصود از تشخص ، تشخص به معنای مصطلح نیست ، بلکه‌ منظور عوارض مشخصه است . [٢] بحث در جهت احتیاج ماده به صورت و صورت به ماده در اوائل‌ طبیعیات " منظومه " آمده است .