عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤٦ - شب زنده دارى ائمه اطهار

على ٧ اعبد مردم و سيد عابدين و مصباح متهجدين بود، نمازش از همه كس بيشتر و روزه‌اش فزون‌تر بود، تمام بندگان الهى از آن جناب نماز شب و ملازمت در اقامت نوافل را آموختند و شمع يقين را در راه دين از مشعل او افروختند. پيشانى نورانى‌اش از كثرت سجود پينه كرده بود و محافظت آن بزرگوار بر اداى نوافل به حدى بود كه نوشته‌اند:

در ليلة الهرير در جنگ صفين در بين دو لشكر نطعى برايش گسترده بودند و بر آن نماز مى‌كرد و تير از راست و چپ او مى‌گذشت و بر زمين مى‌آمد و ابدا آن حضرت را تزلزلى نبود و وحشتى در ساحت وجود مقدسش راه نداشت؛ به هنگام شب آن چنان در عبادت و گريه غرق بود كه گاهى غش مى‌كرد و مهم‌تر از همه اين‌كه حضرت على بن الحسين ٧ با آن كثرت عبادت و نماز مى‌فرمود:

ومن يقوى على عبادة على بن أبيطالب ٧‌[١]؟!

چه انسانى را توانايى عبادت على بن ابيطالب ٧ است؟!

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

امام حسن ٧ در زمان خود از همه اهل زمان عبادت و زهدش بيشتر بود.

هرگاه ياد مرگ و قبر و بعث و نشور و گذشتن بر صراط مى‌كرد، گريه مى‌كرد و چون عرض اعمال را بر حضرت حق توجه مى‌نمود، نعره مى‌كشيد و مدهوش مى‌گشت و چون به نماز مى‌ايستاد، بندهاى بدنش مى‌لرزيد؛ براى اين‌كه خود را در برابر حضرت ذوالجلال مى‌ديد و چون ياد بهشت و دوزخ مى‌كرد، مضطرب مى‌شد، مانند اضطراب كسى كه دچار گزش مار و عقرب شده، در آن حال از خداوند طلب بهشت مى‌كرد و به حضرت او از عذاب جهنم پناه مى‌برد.

[١] -وسائل الشيعة: ١/ ٩٢، باب ٢٠، حديث ٢١٥.