عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٩٤ - حرمت اشتغال به عيوب ديگران

درى نسبت به او از بزرگ ترين محرمات الهى است و اين پرده درى را قرآن مجيد شديدا نهى فرموده و به مسلمانان دستور اكيد مى‌دهد كه عيب و لغزش و گناه برادر مسلمانت را بپوشان و نسبت به او از پرده درى بپرهيز و از فاش كردن سر او و عيب او و خطاى او برحذر باش؛ قرآن و روايات ستر عيب و كتمان سر مسلمان را عبادت دانسته و هركس عيب مسلمانى را بپوشد در پيشگاه خداى بزرگ از اجر بزرگ بهره‌مند خواهد شد.

همه ما مسلمانان و مؤمنان بر اساس امر: «تخلقوا باخلاق الله» بايد از فاش كردن عيب پنهانى و گناه نهانى يكديگر بپرهيزيم، چنانچه خداوند عزيز و پروردگار مهربان از فاش كردن گناه ما ابا دارد و دوست دارد بنده‌اش در ميان مردم با آبرو و عزت و با اعتبار و كرامت زندگى كند.

آرى، پوشاندن گناه، اخلاق خداست كه حضرت سيدالشهدا ٧ در دعاى روز عرفه كه در صحراى عرفات با گريه و ناله خوانده‌اند به پيشگاه مقدس حضرت حق عرضه مى‌دارند:

ولولا رحمتك لكنت من الهالكين، وأ نت مقيل عثرتى، ولولا سترك إياى لكنت من المفضوحين‌[١] ...

اگر رحمتت نبود، از هلاك‌شدگان بودم و تو لغزش مرا ناديده گرفتى و اگر پرده پوشيت نسبت به من نبود، همانا از رسواشدگان بودم.

و در جمله‌اى ديگر عرضه مى‌دارد:

يا من سترنى من الآباء والأمهات أن يزجرونى، ومن العشائر والإخوان أن يعيرونى، ومن السلاطين أن يعاقبونى، ولو اطلعوا يا مولاى على ما اطلعت‌

[١] -بحار الأنوار: ٩٥/ ٢٢٠.