عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٧٤ - منزه بودن اهل سلوك از لباس آلوده

هركسى را نتوان گفت كه صاحب نظر است‌

عشقبازى دگر و نفس پرستى دگر است‌

گر من از دوست بنالم نفسم صادق نيست‌

خبر از دوست ندارد كه زخود با خبر است‌

آدمى صورت اگر دفع كند شهوت نفس‌

آدمى خوى شود ورنه همان جانور است‌

شربت از دست دل آرام چه شيرين و چه تلخ‌

بده اى دوست كه مستسقى از آن تشنه‌تر است‌

من خود از عشق لبت فهم سخن مى‌نكنم‌

هرچه زان تلخ ترم گر تو بگويى شكر است‌

گر به تيغم بزنى با تو مرا خصمى نيست‌

خصم آنم كه ميان من و تيغت سپر است‌

من از اين بند نخواهم به در آمد همه عمر

بند پايى كه زدست تو بود تاج سر است‌