عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٢١ - لذت مناجات

آخرت سراى هميشگى و پايدار است.

[و جعلنا في قلوب الذين اتبعوه رأفة و رحمة][١].

و در قلب كسانى كه از او پيروى مى‌كردند رأفت و رحمت قرار داديم.

[و الله يدعوا إلى الجنة و المغفرة بإذنه‌][٢].

و خدا به توفيق خود به سوى بهشت و آمرزش دعوت مى‌كند.

[و الله يدعوا إلى دار السلام‌][٣].

و خدا [مردم را] به سراى سلامت و امنيت [كه بهشت عنبر سرشت است‌] دعوت مى‌كند.

آرى، در عالم آخرت اثرى از خودبينى و بزرگ‌منشى و تكبر نيست، در آنجا سوء نيت و قصد فساد و خرابكارى نباشد، آنجا جاى برقرار شدن و پاينده بودن و مقام گرفتن است، در آنجا قلوب و دل ها با همديگر با كمال مهربانى و عطوفت و محبت خالص رفتار كرده و اثرى از كدورت و اختلاف و نفاق نباشد، در آنجا خطاها و لغزش‌هاى گذشته آمرزيده شده و از عصيان و تمرد و خلاف اثرى نيست، آنجا محيط سلامتى و صفا بوده و هرگز كدورت و گرفتگى و ناراحتى ديده نخواهد شد.

پس به اقتضاى اين چنين محيط روحانى، قهرا صفات و حالات هر انسانى نيز لازم است با وضع آن محيط سازش داشته باشد.

مالكيت مطلق و حكومت و بزرگوارى تمام ذاتى پروردگار متعال در عالم آخرت ظاهر و هويدا مى‌شود و قهرا كسى به مقام خودبينى و خودنمايى و خودستايى‌

[١] -حديد( ٥٧): ٢٧.

[٢] -بقره( ٢): ٢٢١.

[٣] -يونس( ١٠): ٢٥.