عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٣ - ٤ - كشتن هواهاى نفس و دورى از شهوات

او مى‌گويد: ديوان سپيد و سياه در نفوس مردمند، حال هاى بد مثل، زنا و قتل و حرام خوردن و غير آن ديوان سياهند و آن را همه كس مى‌بينند و مى‌دانند و حال‌هاى نيك مثل ترك دنيا كردن و به طاعت و عبادت و خير مشغول شدن از روى ظاهر به غرض آن‌كه خلق قبول كنند ديوان سپيدند، آن را هركس نتواند ديدن و دانستن مگر كه اوليا كه ايشان را دائم نظر در باطن است و تمامت ديوان سياه و سپيد را در خود ديده‌اند و كشته‌اند و در همه هم مى‌بينند و مى‌دانند.

شهوات لذايذ خارج از حدود و مقررات الهى است كه در امروز گرچه ظاهر شيرين و خوش مزه‌اى دارد، ولى فردا كه باطنش آشكار شد، به صورت رنج ابدى و عذاب هميشگى گريبان انسان را خواهد گرفت!

در حديث نبوى آمده:

حفت الجنة بالمكاره وحفت النار بالشهوات‌[١].

بهشت، در گرو تحمل سختى‌هاست و جهنم با شهوات پر مى‌شود.

در تقرير اين حديث در «رباب نامه» آمده:

هرچه تو را آن رنج و تلخ و ناخوش مى‌نمايد هم‌چون خارستان، آن راه بهشت است و هرچه تو را شيرين و گوارنده و خوش مى‌نمايد، مثل خوردن و شهوت راندن و عيش و عشرت كردن، هم‌چون گلشن و سبزه زار، آن راه دوزخ است.

پس هركه راه رنج را گزيد، به گنج جنت رسيد و هركه راحت را اختيار كرد در محنت ابد افتاد و به نار دوزخ پيوست!

[١] -روضة الواعظين: ٢/ ٤٢١، مجلس فى الحث على مخالفة النفس؛ بحار الأنوار: ٦٨/ ٧٢، باب ٦٢، حديث ٤٢.