عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٨٦ - انديشه پيش از عمل

و غرض از فعل جوارح جوشش فكر است كه:

تفكر ساعة خير من عبادة سبعين سنة[١].

لحظه‌اى فكر كردن از هفتاد سال عبادت بهتر است.

عمل، هم‌چون درخت است و فكر، هم چون ميوه درخت؛ زيرا مى‌فرمايد:

من أخلص لله أربعين صباحا ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه‌[٢].

چون بنده‌اى چهل روز تمام امورش را براى حق خالص كند چشمه‌هاى حكمت از دلش بر زبانش ظاهر مى‌گردد.

پس معلوم شد كه حكمت ثمره عمل است، اگر عمل باشد و ثمره نباشد معلوم شود كه آن عمل مى‌نمود اما در حقيقت عمل نبود چنان‌كه درم قلب به صورت درم مى‌نمايد و در حقيقت درم نيست.

آرى، فكر علت عمل و عمل علت حكمت و حكمت علت حل تمام مشكلات اجتماعى، اقتصادى، سياسى، مادى و معنوى است.

خداوند حكيم، قرآن كريم را براى ساخته شدن فرد و جامعه حكيم نازل كرده و آن كس كه از فكر و عمل و حكمت بهره ندارد، ارتباطى با خداوند و فيوضات حضرت او ندارد و چنين كسى نبايد توقع خير دنيا و آخرت داشته باشد كه سعادت دنيا و آخرت نصيب آن كسى است كه داراى فكر الهى و عمل اسلامى و حكمت ربانى باشد.

بى‌فكر، دچار دنياى غلط مى‌شود، دنيايى كه او را از تمام حقايق و معارف غافل كرده و به بدبختى و شقاوت مى‌كشد.

[١] -جامع الأخبار: ٩٤، الفصل الثانى والخمسون فى اللسان.

[٢] -جامع الأخبار: ٩٤، الفصل الثانى والخمسون فى اللسان.