عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٦٠ - خروج از منزل بى اميد به بازگشت

داشته باشى كه آنچه در دست توست از دستت مى‌رود، از تعلق قلبى و محبت خارج از حد نسبت به آن‌ها آزاد مى‌شوى و به جاى افتادن در موج خطرناك گناه، پروانه‌وار به دور معشوق حقيقى به گردش آمده و دائم نسبت به حضرت او احساس فقر و نياز و احتياج كرده از ضربه و زيان و خسارت استغنا كه بدترين مرض و مهلك‌ترين آفت است، دور خواهى ماند و با قدرت احساس فقر نسبت به حضرت حق به آن جايى خواهى رسيد كه دست ملك مقرب از آن كوتاه است.

به قول عارف نيشابورى:

آرى، دنيا و آنچه در اوست به هنگام مرگ از دست تو گرفته مى‌شود، عاقلانه نيست كه خود را براى از دست رفتنى به رنج حرام و ظلم و جور افكنى، آنچه براى تو مى‌ماند همان است كه براى حضرت دوست خالصانه به جاى آورده‌اى كه فرموده‌اند:

الدنيا كلها جهل إلاالعلم والعلم كله حجة إلاموضع العمل، والعمل كله‌