عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٩ - خروج از منزل بى اميد به بازگشت

انسان بنا به فرموده اميرالمؤمنين ٧ در «نهج البلاغه» نسبت به قطعات زمينى كه در اختيار دارد مسؤول خداست.

خانه را براى خود و زن و فرزند محل تربيت، فضيلت، كرامت، همت، درستى، عبرت آموزى و عبادت قرار دهيد.

سعى كنيد از خانه شما، افرادى پاك، خوش اخلاق، درستكار، بصير، بابينش بيرون بيايند.

خانه را مركز توجه حضرت معبود قرار دهيد، خانه بايد خانه اسلام و خانه قرآن و خانه انبيا و خانه اهل بيت وحى باشد.

سعى كنيد فضاى خانه شما از غيبت، دروغ، خطا، گناه، مهمانى هاى خلاف شرع و وسايل معصيت خالى باشد.

اهل خانه بايد اهل الله بوده و چون بيرون مى‌روند، فضايل و حسنات را با خود به بيرون برده و به ديگران منتقل كنند.

خانه از آن خانه‌هايى نباشد كه هر ساعت و هر لحظه و هر روز و هر شب از دست ساكنانش به حضرت دوست بنالد و بگويد: خداوندا! من از اعظم نعمت‌هاى تو هستم كه در دست اين مردمم، ولى شاهد باش كه اهل من از من در راه مخالفت و جنگ با تو بهره بردارى مى‌كنند!!

سعى كنيد به فرموده رسول اسلام ٦، خانه شما براى اهل سماوات هم چون درخشنده‌ترين ستاره براى اهل زمين بدرخشد.

در خانه خود ساعتى در هر شب، در آن وقتى كه همه خواب‌اند و مشغول استراحت، با حضرت دوست خلوت كنيد و بر عمر گذشته اندوه خورده و اشكى بريزيد كه آن قطعه از زمين در قيامت به نفع شما شهادت دهد.

وقتى به خانه و بيرون خانه و تمام دنيا و مافيها به نظر وسيله بنگرى و توجه‌