عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٣٠ - وضوى معنوى

[كل شي‌ء هالك إلا وجهه له الحكم و إليه ترجعون‌][١].

هر چيزى مگر ذات او هلاك شدنى است، فرمانروايى [بر همه جهان هستى‌] ويژه اوست، و فقط به سوى او بازگردانده مى‌شويد.

و در آيه ديگر:

[كل من عليها فان\* و يبقى وجه ربك ذو الجلال و الإكرام‌][٢].

همه آنان كه روى اين زمين هستند، فانى مى‌شوند\* و تنها ذات باشكوه و ارجمند پروردگارت باقى مى‌ماند.

توحيد، در حقيقت همان صراط مستقيمى است كه شخصيتى مانند پيامبر بزرگ اسلام ٦ مأمور به ايستادگى و استقامت در راه آن بود و آن حد وسطى است كه قرآن مجيد مردم را به آن دعوت مى‌كند.

توحيد اجمالى طرف تفريط و تفصيلى طرف افراط است؛ طهارت در اينجا دورى از دو جانب افراط و تفريط است كه افراط جانب ايمن و تفريط جانب ايسر است و هر دو را بايد از افراط و تفريط خلاص كرد و در حد وسطى قرار گرفت و آراسته به طهارت كبرى شد.

وضوى معنوى‌

وضو از اعظم مسائل شرعى و اهم مسائل الهى است؛ وضو موجب طهارت و ايجاد كننده نورانيت و مقدمه‌اى براى ورود در عبادات و عاملى معنوى براى لايق شدن انسان، در بساط قرب الهى است.

[١] -قصص( ٢٨): ٨٨.

[٢] -الرحمن( ٥٥): ٢٦- ٢٧.