عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٩٥ - ٢ - بهداشت هوا

هوا در زندگى موجودات آن قدر ضرورى است كه آفريدگار مهربان آن را رايگان در اختيار گذاشت.

عده‌اى از مردم از روى جهل و ناآگاهى، هوا را آلوده مى‌كنند و اهميتى به پاكى و طهارت آن نمى‌دهند، در نتيجه خود و ديگران را به ضعف مزاج مبتلا مى‌كنند و خويش را در پيشگاه حضرت حق مسؤول مى‌نمايند.

وقتى هواى تميز تنفس نشد و بخار سمى از بدن خارج نگشت، اشتها از بين مى‌رود و بر اثر از بين رفتن اشتها سوء تغذيه پيش مى‌آيد و سوء تغذيه باعث از بين رفتن تاب و توان مى‌گردد و جسم ميدان بروز امراض مى‌شود.

بخارى‌هاى نفتى و دود چراغ براى تنفس مضر است؛ زيرا هر دو باعث آلودگى هوا هستند، در صورتى كه سه دقيقه به انسان هوا نرسد، مرگ آدمى حتمى است.

هوا در بدن اثر فيزيكى و شيميايى دارد و از دو طريق مختلف نفوذ مى‌كند و آن عبارت است از ريتين و جلد، چون آدمى هر دقيقه شانزده مرتبه شهيق و شانزده مرتبه زفير مى‌آورد، پس در هر شبانه روزى بيست هزار مرتبه تنفس و در هر تنفس نيم ليتر هوا اخذ مى‌كند كه مجموعا در شبانه روز معادل ده متر مكعب هوا داخل ريتين مى‌گردد و در شبانه روز معادل ده هزار ليتر خون با اين ده هزار ليتر مجاورت پيدا مى‌كند.

از اين ارقام به سهولت روشن مى‌شود كه هوا به نسبت بسيار عظيمى، عمل تصفيه خون را به عهده دارد، بنابراين اندك تغيير شيميايى اين غذاى حياتى موجب سستى و فتور بدن مى‌شود.

اسلام، آلوده كردن هوا را حرام دانسته و هر مسلمان موظف است در حفظ سلامت هوا بكوشد و از آلوده كردن هوا كه نتيجه آن آلوده شدن بدن به خصوص اطفال و مخصوصا بيماران است بپرهيزد.