عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٩١ - آب و خاك در قرآن

مى‌فرستد تا هنگامى كه ابرهاى سنگين بار را بردارند، آن را به سوى سرزمينى مرده مى‌رانيم، پس به وسيله آن باران نازل مى‌كنيم و به وسيله باران از هر نوع ميوه [از زمين‌] بيرون مى‌آوريم [و] مردگان را نيز [در روز قيامت‌] اين گونه [از لابه لاى گورها] بيرون مى‌آوريم، [باد، ابر، باران، زمين، روييدن گياهان و انواع ميوه‌ها را مثل زديم‌] تا متذكر و يادآور [اراده و قدرت بى‌نهايت خدا] شويد.

[الله الذي خلق السماوات و الأرض و أنزل من السماء ماء فأخرج به من الثمرات رزقا لكم و سخر لكم الفلك لتجري في البحر بأمره و سخر لكم الأنهار][١].

خداست كه آسمان‌ها و زمين را آفريد، و از آسمان آبى نازل كرد، و براى شما به وسيله آن از محصولات و ميوه‌هاى گوناگون روزى بيرون آورد، و كشتى‌ها را مسخر شما قرار داد تا به فرمان او در دريا روان شوند، و نيز نهرها را مسخر شما كرد.

آب، نعمت بسيار مهمى است كه به مناسبت‌هاى گوناگون در قرآن و روايات از آن ياد شده و از خاك هم كه از اعظم نعمت‌ها است به همان‌گونه ياد شده و از تركيب اين دو حقيقت است كه به اراده حضرت حق انواع بركات و نعمت‌ها به انسان مى‌رسد.

آب در طهارت و بهداشت زندگى از اعظم وسايل و انفع عوامل است و آنچه را آب در زندگى موجودات و در عالم هستى به عهده دارد، نعمت ديگر به عهده ندارد.

[١] -ابراهيم( ١٤): ٣٢.