عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧ - لباس ايمان زيباترين لباس

دو بيتم جگر كرد روزى كباب‌

كه مى‌گفت گوينده‌اى با رباب‌

دريغا كه بى‌ما بسى روزگار

برويد گل و بشكفد لاله زار

بسى تير و دى ماه و ارديبهشت‌

برآيد كه و ما خاك باشيم و خشت‌

پس از ما بسى گل دمد بوستان‌

نشينند با يك دگر دوستان‌

كسانى كه از ما به غيب اندرند

بيايند و بر خاك ما بگذرند

زدم تيشه يك روز بر تل خاك‌

به گوش آمدم ناله‌اى دردناك‌

كه زنهار اگر مردى آهسته‌تر

كه چشم و بناگوش و رويست و سر

خبر دارى اى استخوانى قفس‌

كه جان تو مرغيست نامش نفس‌

چو مرغ از قفس رست و بگسست قيد

دگر ره نگردد به سعى تو صيد

نگهدار فرصت كه عالم دمى است‌

دمى نزد دانا به از عالمى است‌[١]