عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٦٧ - ابوسعيد و مسئله پند و عبرت
|
نعمت دنيا و نعمت خواره بين |
اينش نعمت، اينش نعمت خوارگان[١] |
|
\*\*\*
|
جد تو آدم بهشتش جاى بود |
قدسيان كردند بهر او سجود |
|
|
يك گنه چون كرد گفتندش تمام |
مذنبى مذنب برو بيرون خرام |
|
|
تو طمع دارى كه با چندين گناه |
داخل جنت شوى اى رو سياه[٢] |
|
\*\*\* در هر صورت نبايد با توجه به شكم و مواد غذايى دچار غفلت از حقايق بلند آسمانى و انسانى شد، خوردن را بايد وسيله بدست آوردن قدرت براى عبادت و تفكر قرار داد؛ همت اگر شكم باشد، انسان بدون شك از آدميت و انسانيت خارج خواهد شد.
انسان در برخورد با هر برنامهاى بايد به عاقبت آن بينديشد و با كمال دقت نتيجه و محصول هر كارى را توجه كند و بداند عاقبت مرگ است و پس از مرگ بازپرسى از عمل و مزد عمل.
غزالى در «كيمياى سعادت» در ركن اول مىگويد:
اما آنچه مهم است در هر روز آن است كه در مرگ و نزديكى اجل تفكر كند و با خود گويد كه ممكن است كه از اجل يك روز بيش نمانده است كه فايده اين فكرت
[١] -كشكول شيخ بهايى.
[٢] -نان و حلوا، شيخ بهايى.