عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٣ - استغفار در سحر

[وطهر ظاهرك وباطنك من كدورات المخالفات وركوب المناهى كلها لله تعالى‌]

در ادامه بحث امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

ظاهر و باطن خود را از كدوراتى كه به وسيله ارتكاب معاصى به هم رسيده از روى اخلاص و محض تقرب الى الله پاك كن و از اين‌كه مناهى حق مركب زندگيت باشد بپرهيز.

به طور حتم از نتايج شوم گناه، پديد آمدن تاريكى و كدورت بر صفحه قلب و جان است و ادامه گناه اين سياهى و تاريكى را وسعت داده تا جايى كه نعوذ بالله همه صفحه هستى انسان را بگيرد و از توبه محروم شود.

عن أبى بصير قال: سمعت أبا عبدالله ٧ يقول: إذا أذنب الرجل خرج فى قلبه نكتة سوداء فإن تاب إنمحت وإن زاد زادت حتى تغلب على قلبه فلا يفلح بعدها أبدا[١].

ابو بصير مى‌گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: وقتى مرد، گناهى مرتكب مى‌شود در قلبش نقطه سياهى پيدا مى‌شود، اگر توبه كند از بين مى‌رود و اگر بر گناه افزوده شود، آن نقطه سياه اضافه مى‌شود تا بر قلب غلبه كند

[١] -الكافى: ٢/ ٢٧١، باب الذنوب، حديث ١٣؛ بحار الأنوار: ٧٠/ ٣٢٧، باب ١٣٧، حديث ١٠.