عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٢ - گريه علامت مؤمن

دوست مى‌اندازد، چه براى فراق از حضرت يار- در قرآن مجيد و روايات عالى اسلامى از موضع بسيار مهمى برخوردار است.

گريه و زارى براى خدا از مهم‌ترين ارزش‌ها و بهترين كارها و از والاترين عبادت هاست.

مؤمن در پيشگاه حضرت دوست، داراى علائمى است و از علائم مهم او گريه و اشك چشم است.

گريه بر فقدان دنيا و ماديات و به هنگام شكست از عشق‌هاى مادى و موسمى، دليل بر پستى روح و دنائت نفس است.

گريه براى جناب او، به خصوص در خلوت و به هنگام عبادت و گريه بر فقدان اوليا به خصوص حضرت سيد الشهدا ٧ و گريه براى مرگ عزيزانى كه از ارزش ايمانى برخوردارند، گريه صحيح و گريه‌اى است كه انسان به خاطر آن مأجور است، البته اجر انسان به تناسب موضوع گريه است، اگر گريه براى خدا يا براى حضرت حسين ٧ باشد، در صورتى كه انسان از شرايط ايمانى برخوردار باشد، اجرش عظيم و مزدش بى‌پايان است.

گريه از اعظم نعمت‌هاى معنوى خداوند به انسان است و چشمى كه اشك ندارد، صاحبش از ارزش والا برخوردار نيست و جمود چشم او علامت قساوت قلب است، چنين انسانى حتما بايد در رفع عيب خود بكوشد.

گريه علامت مؤمن‌

در باب اين‌كه گريه از علائم الهى بودن عبد است، در قرآن مجيد مى‌خوانيم:

[و إذا سمعوا ما أنزل إلى الرسول ترى أعينهم تفيض من الدمع مما عرفوا