عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١١٣ - نتيجه گناهان در آيات و روايات

يعنى در وسايل عيش و نوش غرق بودن و مرتكب هر گناهى شدن و توجه نداشتن- مى‌فرمايد:

ملكى از جانب حق روزگارى دراز در زمين زيست، سپس به مقام بلند خويش برگشت، به او گفته شد: چه ديدى؟ گفت: عجايب زيادى مشاهده كردم، عجيب‌ترين چيزى كه ديدم، عبدى را غرق در نعمت يافتم، رزقت را مى‌خورد و ادعاى خدايى داشت، از جرأت او نسبت به تو و حلم تو نسبت به او تعجب كردم. خداوند جل و علا فرمود: از حلم من تعجب كردى؟ عرضه داشت: آرى.

خطاب رسيد: چهارصد سال به او مهلت دادم، رگى از او زده نشد و چيزى از دنيا نخواست مگر اين‌كه به او عنايت كردم، طعم غذا و آشاميدنى را در مذاق او بر نگرداندم!![١] پيامبر عزيز ٦ فرمود:

وقتى خداوند، اهل سرزمينى را ببيند كه در گناه و معصيت زياده روى مى‌كنند و در ميان آنان سه نفر مؤمن وجود دارد، خطاب مى‌كند: اى اهل عصيان و گناه! به جلال من، اگر مؤمنان دوستدار يكديگر نبودند، آن مؤمنينى كه زمين و مساجد من به نماز آنان آباد است، آن مؤمنينى كه در وقت سحر از خوف من به توبه قيام مى‌كنند، بر شما عذابى نازل مى‌كردم و باك نداشتم!![٢] قال اميرالمؤمنين ٧: كم من مستدرج بالإحسان إليه، ومغرور بالستر عليه، ومفتون بحسن القول فيه وما ابتلى الله أحدا بمثل الإملاء له‌[٣].

[١] -بحار الأنوار: ٧٢/ ٣٨١.

[٢] -علل الشرايع: ١/ ٢٤٦، باب علة دفاع الله، عز وجل، حديث ١؛ بحار الأنوار: ٧٠/ ٣٨١، باب ١٣٩، حديث ٣.

[٣] -نهج البلاغة: حكمت ١١٦.