روزه‌هايش صحيح است و بايد نمازهاى خود را تمام بخواند. و اگر نماز چهار ركعتى نخوانده باشد، روزه آن روزش صحيح است، امّا نمازهاى خود را بايد شكسته بخواند و روزهاى بعد هم نمى‌تواند روزه بگيرد.

مسأله ١٣٥٣- مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند، اگر از ماندن منصرف شود و شك كند پيش از آنكه از قصد ماندن برگردد، يك نماز چهار ركعتى خوانده يا نه، بايد نمازهاى خود را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٥٤- اگر مسافر به نيّت اينكه نماز را شكسته بخواند، مشغول نماز شود و در بين نماز تصميم بگيرد كه ده روز يا بيشتر بماند، بايد نماز را چهار ركعتى تمام نمايد.

مسأله ١٣٥٥- مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند، اگر در بين نماز چهار ركعتى از قصد خود برگردد، چنانچه مشغول ركعت سوم نشده، بايد نماز را دو ركعتى تمام نمايد و بقيه نمازهاى خود را شكسته بخواند. و همچنين است اگر مشغول ركعت سوم شده و به ركوع نرفته باشد كه بايد بنشيند و نماز را شكسته به آخر برساند، و اگر به ركوع رفته باشد نمازش باطل است و بايد آن را شكسته اعاده نمايد، و تا وقتى در آنجا هست نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٥٦- مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند، اگر بيشتر از ده روز در آنجا بماند، تا وقتى مسافرت نكرده بايد نمازش را تمام بخواند، و لازم نيست دوباره قصد ماندن ده روز كند.

مسأله ١٣٥٧- مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند، بايد روزه واجب را بگيرد و مى‌تواند روزه مستحبّى را هم بجاآورد و نماز جمعه و نافله ظهر وعصر و عشا را هم بخواند.

مسأله ١٣٥٨- مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند، اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى يا بعد از ماندن ده روز اگرچه يك نماز تمام هم نخوانده باشد بخواهد به جائى كه كمتر از چهار فرسخ است برود و برگردد و دوباره در جاى اول خود ده روز بماند يا در ماندن ده روز مردّد باشد، از وقتى كه مى‌رود تا وقتى كه برمى‌گردد و بعد از برگشتن، بايد نماز را تمام بخواند، ولى اگر بداند كه ده روز نمى‌ماند و برگشتن به محل اقامتش فقط از اين جهت باشد كه در طريق سفرش واقع شده است و سفر او مسافت شرعيّه باشد، لازم است موقع رفتن و برگشتن نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٥٩- مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند، اگر بعد از خواندن يك نماز چهار