رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ١٦١ - ترجمه اذان و اقامه

نيست.

دوم: آنكه براى آن نماز، اذان و اقامه گفته باشند.

سوم: آنكه نماز جماعت باطل نباشد.

چهارم: آنكه نماز او و نماز جماعت در يك مكان باشد، پس اگر نماز جماعت داخل مسجد باشد و او بخواهد در بام مسجد نماز بخواند، مستحب است اذان و اقامه بگويد.

پنجم: آنكه نماز او و نماز جماعت هر دو اداء باشد.

ششم: آنكه وقت نماز او و نماز جماعت، مشترك باشد، مثلا هر دو نماز ظهر، يا هر دو نماز عصر بخوانند، يا نمازى كه به جماعت خوانده مى‌شود، نماز ظهر باشد و او نماز عصر بخواند، يا او نماز ظهر بخواند و نماز جماعت نماز عصر باشد.

مسأله ٩٣٥- اگر در شرط سوم از شرطهائى كه در مسأله پيش گفته شد شك كند، يعنى شك كند كه نماز جماعت صحيح بوده يا نه، اذان و اقامه از او ساقط است، ولى اگر در يكى از پنج شرط ديگر شك كند مستحب است اذان و اقامه بگويد.

مسأله ٩٣٦- كسى كه اذان و اقامه ديگرى را بشنود مستحب است هر قسمتى را كه مى‌شنود آهسته بگويد.

مسأله ٩٣٧- كسى كه اذان و اقامه ديگرى را شنيده باشد، چه با او گفته باشد يا نه، در صورتى كه بين آن اذان و اقامه و نمازى كه مى‌خواهد بخواند زياد فاصله نشده باشد، مى‌تواند براى نماز خود اذان و اقامه نگويد.

مسأله ٩٣٨- اگر مرد اذان زن را با قصد لذّت بشنود، اذان او ساقط نمى‌شود، بلكه اگر قصد لذّت هم نداشته باشد، ساقط نمى‌شود.

مسأله ٩٣٩- اذان و اقامه نماز جماعت را بايد مرد بگويد، ولى در نماز جماعت زنان اگر زن اذان و اقامه بگويد كافى است.

مسأله ٩٤٠- اقامه بايد بعد از اذان و در حال ايستادن و با طهارت گفته شود.

مسأله ٩٤١- اگر كلمات اذان و اقامه را بدون ترتيب بگويد، مثلا حى على الفلاح را پيش از حى على الصلاة بگويد بايد از جائى كه ترتيب بهم خورده دوباره بگويد.