رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٣٧٩ - احكام عاريه

مسأله ٢٣٥٩- اگر طلا و نقره را عاريه نمايد و شرط كند كه اگر تلف شود ضامن نباشد، چنانچه تلف شود ضامن نيست.

مسأله ٢٣٦٠- اگر عاريه‌دهنده بميرد، عاريه‌گيرنده بايد چيزى را كه عاريه كرده به ورثه او بدهد.

مسأله ٢٣٦١- اگر عاريه‌دهنده طورى شود كه شرعاً نتواند در مال خود تصرّف كند مثلا ديوانه شود، عاريه كننده بايد مالى را كه عاريه كرده به ولى او بدهد.

مسأله ٢٣٦٢- كسى كه چيزى عاريه داده هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس‌بگيرد، و كسى هم كه عاريه كرده هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس‌دهد.

مسأله ٢٣٦٣- عاريه‌دادن چيزى كه استفاده حلال ندارد مثل آلات لهو و قمار باطل است، وامّا عاريه‌دادن چيزى كه منفعت حلال دارد مثل عاريه‌دادن ظرف طلا و نقره به جهت زينت نمودن جايز است.

مسأله ٢٣٦٤- عاريه‌دادن گوسفند براى استفاده از شير و پشم آن و عاريه‌دادن حيوان نر براى كشيدن بر ماده صحيح است.

مسأله ٢٣٦٥- اگر چيزى را كه عاريه كرده به مالك يا وكيل يا ولى او بدهد و بعد آن چيز تلف شود، عاريه كننده ضامن نيست، ولى اگر بدون اجازه صاحب مال يا وكيل يا ولى او آن را به جائى ببرد كه صاحبش معمولا به آنجا مى‌برده، مثلا اسب را در اصطبلى كه صاحبش براى آن درست كرده ببندد و بعد تلف شود، يا كسى آن را تلف كند، ضامن است.

مسأله ٢٣٦٦- اگر چيز نجس را براى كارى كه شرط آن پاكى است عاريه دهد، مثلا ظرف نجس را عاريه دهد كه در آن غذا بخورند، بايد نجس بودن آن را به كسى كه عاريه مى‌كند بگويد، و امّا اگر لباس نجس را براى نماز خواندن عاريه دهد لازم نيست نجس بودنش را اطلاع دهد.

مسأله ٢٣٦٧- چيزى را كه عاريه كرده، بدون اجازه صاحب آن نمى‌تواند به ديگرى اجاره يا عاريه دهد.

مسأله ٢٣٦٨- اگر چيزى را كه عاريه كرده، با اجازه صاحب آن به ديگرى عاريه دهد، چنانچه كسى كه اول آن چيز را عاريه كرده بميرد يا ديوانه شود، عاريه دومى باطل نمى‌شود.