رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٢١٩ - نماز مسافر

به قدر مسافت بوده صحيح است و الّا احتياط واجب آن است كه آن نمازها را اعاده نمايد.

شرط ششم- آنكه از صحرانشينهائى نباشد كه در بيابانها گردش مى‌كنند و هر جا آب و خوراك براى خود و حشمشان پيدا كنند مى‌مانند و بعد از چندى به جاى ديگر مى‌روند، و صحرانشينها در اين مسافرتها بايد نماز را تمام بخوانند.

مسأله ١٣١٤- اگر يكى از صحرانشينها براى پيدا كردن منزل و چراگاه حيواناتشان سفر كند، چنانچه با بنه و دستگاه باشد، نماز را تمام بخواند و الّا چنانچه سفر او هشت فرسخ باشد، نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٥- اگر صحرانشين براى زيارت يا حج يا تجارت و مانند اينها مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند.

شرط هفتم- آنكه شغل او مسافرت نباشد. بنابر اين شتردار و راننده و چوبدار و كشتيبان و مانند اينها، اگرچه براى بردن اثاثيه منزل خود مسافرت كنند، بايد نماز را تمام بخوانند، و ملحق مى‌شود به كسى كه عملش سفر است كسى كه عملش در جاى معيّنى است ولى بيشتر روزها به آنجا سفر نموده و برمى‌گردد مانند كسى كه اقامتش در جائى است و كارش در جاى ديگر مانند رفتن براى تجارت و تدريس.

مسأله ١٣١٦- كسى كه شغلش مسافرت است اگر براى كار ديگرى مثلا براى زيارت يا حج مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند. ولى اگر مثلا شوفر اتومبيل خود را براى زيارت كرايه بدهد و در ضمن خودش هم زيارت كند، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣١٧- حمله‌دار (يعنى كسى كه براى رساندن حاجيها به مكّه مسافرت مى‌كند) چنانچه شغلش مسافرت باشد، بايد نماز را تمام بخواند، و اگر شغلش مسافرت نباشد و فقط در ايّام حج براى حمله‌دارى سفر مى‌كند اگرچه مدّت سفرش كم باشد مانند اين زمان كه سفر با هواپيما است بنابر احتياط تمام و شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٨- كسى كه شغل او حمله‌دارى است و حاجيها را از راه دور به مكّه مى‌برد، چنانچه چند ماه از سال را در راه باشد، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣١٩- كسى كه در مقدارى از سال شغلش مسافرت است، مثل شوفرى كه فقط در