سفر داشته باشد يا نه، نمازش تمام است، پس كسى كه بدهكار است، اگر بتواند بدهى خود را بدهد و طلبكار هم مطالبه كند، چنانچه در سفر نتواند بدهى خود را بدهد و براى فرار از دادن قرض مسافرت نمايد، بايد نماز را تمام بخواند، ولى اگر سفرش براى كار ديگرى است اگرچه در سفر ترك واجب نيز بنمايد بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٠٧- اگر سفر او سفر حرام نباشد ولى حيوان سوارى او يا مركب ديگرى كه سوار او است غصبى باشد، يا در زمين غصبى مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٠٨- كسى كه با ظالم مسافرت مى‌كند اگر ناچار نباشد و مسافرت او كمك به ظالم باشد، بايد نماز را تمام بخواند، و اگر ناچار باشد يا مثلا براى نجات دادن مظلومى با او مسافرت كند، نمازش شكسته است.

مسأله ١٣٠٩- اگر به قصد تفريح و گردش مسافرت كند، سفر او حرام نيست و بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٠- اگر براى لهو و خوش‌گذرانى به شكار رود، حرام نيست ولى نمازش تمام است، و چنانچه براى تهيه معاش به شكار رود، نمازش شكسته است، و همچنين است اگر براى كسب و زياد كردن مال برود.

مسأله ١٣١١- كسى كه براى معصيت سفر كرده، موقعى كه از سفر برمى‌گردد چنانچه قبل از برگشتن قصد اقامت كرده يا سى روز با تردّد در مقصد مانده يا توبه كرده و برگشتن به تنهائى هشت فرسخ است، بايد نماز را شكسته بخواند، و احتياط واجب آن است كه در صورتى كه توبه نكرده هم شكسته و هم تمام بخواند، و اگر براى شكار لهوى باشد و برگشتن به حدّ مسافت باشد بايد در مراجعت قبل از اقامه يا سى روز با تردّد در مقصدْ ماندن، جمع بين قصر و تمام نمايد.

مسأله ١٣١٢- كسى كه سفر او سفر معصيت است، اگر در بين راه از قصد معصيت برگردد، چنانچه باقيمانده راه هشت فرسخ باشد، يا چهار فرسخ باشد وبخواهد برود و چهار فرسخ برگردد، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٣- كسى كه براى معصيت سفر نكرده، اگر در بين راه قصد كند كه بقيه راه را براى معصيت برود، بايد نماز را تمام بخواند، ولى نمازهائى كه شكسته خوانده در صورتى كه مقدار گذشته‌