مسأله ١٢٣١- اگر بين دو وسه وچهار شك‌كند وبعد از خواندن دو ركعت‌نماز احتياط ايستاده، يادش بيايد كه نماز را دو ركعت خوانده، لازم نيست دو ركعت نماز احتياط نشسته را بخواند.

مسأله ١٢٣٢- اگر بين سه و چهار شك كند و موقعى كه يك ركعت نماز احتياط ايستاده را مى‌خواند يادش بيايد كه نماز را سه ركعت خوانده، بايد نماز احتياط را تمام‌كند ونمازش صحيح است و براى سلام زيادى سجده سهو مى‌نمايد، و اگر موقعى كه دو ركعت نماز احتياط نشسته مى‌خواند يادش بيايد، پس اگر قبل از ركوع اول يادش بيايد، بايستد و نماز را مطابق كسرى كه دارد تمام نمايد، و اگر بعد از ركوع يادش بيايد نمازش باطل است.

مسأله ١٢٣٣- اگر بين دو و سه و چهار شك كند، و موقعى كه دو ركعت نماز احتياط ايستاده را مى‌خواند، پيش از ركوع دوم يادش بيايد كه نماز را سه ركعت خوانده، بايد بنشيند و نماز احتياط را يك ركعتى تمام كند، و بهتر آن است كه نماز را دوباره بخواند.

مسأله ١٢٣٤- اگر در بين نماز احتياط بفهمد كسرى نمازش بيشتر يا كمتر از نماز احتياط بوده، چنانچه نتواند نماز احتياط را مطابق كسرى نمازش تمام كند، بايد آن را رها كند، و در اين صورت اگر ممكن باشد كسرى نماز را بجاآورد و اگر ممكن نباشد، نماز را دوباره بخواند، مثلا در شك بين سه و چهار اگر موقعى كه دو ركعت نماز احتياط نشسته را مى‌خواند يادش بيايد كه نماز را دو ركعت خوانده چون نمى‌تواند دو ركعت نشسته را بجاى دو ركعت ايستاده حساب كند، بايد نماز احتياط نشسته را رها كند، پس اگر قبل از ركوع اول نماز احتياط يادش آمده بود بايد كسرى نمازش را بخواند، و اگر بعد از آن بوده بايد نماز را دوباره بجاآورد.

مسأله ١٢٣٥- اگر شك كند نماز احتياطى را كه بر او واجب بوده بجاآورده يا نه، چنانچه وقت نماز گذشته به شك خود اعتنا نكند، و اگر وقت دارد، در صورتى كه بين شك و نماز زياد طول نكشيده و كارى هم مثل رو گرداندن از قبله كه نماز را باطل مى‌كند انجام نداده، بايد نماز احتياط را بخواند، و اگر كارى كه نماز را باطل مى‌كند بجاآورده، يا بين نماز و شك او زياد طول كشيده، اعتنا به شك ننمايد.