مسأله ١٠١١- اگر زير و زبر كلمه‌اى را نداند، يا نداند مثلا كلمه‌اى به «س» است يا به «ص»، بايد ياد بگيرد، و چنانچه دو جور يا بيشتر بخواند مثل آنكه در «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ» مستقيم را يك مرتبه با سين و يك مرتبه با صاد بخواند، نمازش باطل است، ولى اگر آن كلمه‌اى را كه دو جور خوانده از اذكار باشد و غلط خواندنش از ذكر بودن خارجش نكند، نمازش صحيح است.

مسأله ١٠١٢- اگر در كلمه‌اى واو باشد و حرف قبل از واو در آن كلمه پيش داشته باشد و حرف بعد از واو در آن كلمه همزه باشد مثل كلمه «سوء» بنابر احتياط آن واو را مد بدهد يعنى آن را بكشد، و همچنين اگر در كلمه‌اى «الف» باشد و حرف قبل از الف در آن كلمه زبر داشته باشد و حرف بعد از الف در آن كلمه همزه باشد مثل «جآء» الف آن را بكشد، و نيز اگر در كلمه‌اى «ي» باشد و حرف پيش از «ي» در آن كلمه زير داشته باشد و حرف بعد از «ي» در آن كلمه همزه باشد مثل «جي‌ء» «ي» را با مد بخواند، و اگر بعد از اين حروف «واو و الف و يا» بجاى همزه حرفى باشد كه ساكن است يعنى زير و زبر و پيش ندارد، باز هم اين سه حرف را با مد بخواند، مثلا در ولا الضالّين كه بعد از الف، حرف لام ساكن است، بايد الف آن را با مد بخواند، و چنانچه به دستورى كه گفته شد رفتار نكند، بنابر اظهر نماز صحيح است.

مسأله ١٠١٣- احتياط مستحب آن است كه در نماز، وقف به حركت و وصل به سكون ننمايد، و معنى وقف به حركت آن است كه زير يا زبر يا پيش آخر كلمه‌اى را بگويد و بين آن كلمه و كلمه بعدش فاصله دهد، مثلا بگويد: الرحمن الرحيم، و ميم «الرحيم» را زير بدهد و بعد قدرى فاصله دهد و بگويد «مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ». و معنى وصل به سكون آن است كه زير يا زبر يا پيش كلمه‌اى را نگويد و آن كلمه را به كلمه بعد بچسباند مثل آنكه بگويد «الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» و ميم «الرحيم» را زير ندهد و فوراً «مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ» را بگويد.

مسأله ١٠١٤- در ركعت سوم و چهارم نماز مى‌تواند فقط يك حمد بخواند، يا يك مرتبه تسبيحات اربعه بگويد، يعنى يك مرتبه بگويد «سبحان الله والحمد لله ولا اله الّا الله والله اكبر» و بهتر آن است كه سه مرتبه بگويد، و مى‌تواند در يك ركعت حمد و در ركعت ديگر تسبيحات بگويد. و در نماز فرادى بهتر است در هر دو ركعت تسبيحات بخواند. و براى مأموم در نمازهاى جهريّه احوط لزومى اختيار تسبيحات است.