١٠٤٨. مهج الدعوات: و [امام زمان عليه السلام‌] اين دعا را در قنوت خواند: « «خدايا! اى فرمان‌رواى گيتى! به هر كس بخواهى، فرمان‌روايى مى‌بخشى و از هر كسى بخواهى، آن را باز پس مى‌گيرى و هر كس را بخواهى، عزيز مى‌دارى و هر كس را بخواهى، خوار مى‌كنى. خير و نيكى به دست توست. بى گمان، تو بر هر كارى توانايى».

اى بزرگوار! اى بخشنده! اى داراى شكوه و جلال و اكرام! اى قدرتمند حمله‌ور! اى نيرومند سختگير! اى كننده هر چه مى‌خواهى! اى صاحب قدرت استوار! اى دلسوز! اى مهربان! اى لطيف! اى زنده هنگامى كه كسى زنده نيست! از تو درخواست مى‌كنم به نام نهفته اندوخته‌ات، زنده برپا دارنده، به اسمى كه در دانش غيبى‌ات تنها براى خود نگاه داشتى و كسى از آفريدگانت از آن آگاه نشد، و از تو درخواست مى‌كنم به اسمى كه آفريده‌هايت را در رَحِم‌ها به هر صورت كه بخواهى صورت مى‌دهى و روزى‌هايشان را در ميان تاريكى‌هاى چندطبقه و روى هم و از ميان رگ‌ها و استخوان‌ها به آنها مى‌رسانى، و از تو درخواست مى‌كنم به اسمى كه با آن ميان دل‌هاى اوليايت الفت دادى و آتش و يخ را در يك‌جا جمع كردى به طورى كه نه آن، اين را ذوب كند و نه اين، آن را خاموش سازد و از تو مى‌خواهم به اسمى كه مزه آب‌ها را با آن ايجاد كردى، و از تو مى‌خواهم به اسمى كه آب را با آن از ميان طبقات زمين به ريشه‌هاى گياه دواندى و آب را از ميان سنگ سخت، به آوندهاى درخت رساندى.

و از تو مى‌خواهم به اسمى كه رنگ و طعم ميوه‌ها را با آن درست كردى، و از تو مى‌خواهم به اسمى كه با آن آغاز مى‌كنى و باز مى‌گردانى، و از تو مى‌خواهم به آن اسمت كه يگانه، يكتا، تنها در وحدانيت و يگانه در بى نيازى است، و از تو مى‌خواهم به اسمى كه دل صخره سخت را شكافتى و آب را بيرون كشيدى و آن را به هر كجا كه خواستى روانه نمودى، و از تو مى‌خواهم به اسمى كه با آن، مردمت را آفريدى و آنان را هر گونه كه خواستى و خواستند، روزى دادى.

اى كه روزها و شب‌ها او را تغيير نمى‌دهد! تو را با همان دعايى مى‌خوانم كه نوح، به‌

[١]. مهج الدعوات: ص ٩٠، بحار الأنوار: ج ٨٥ ص ٢٣٣.