دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣ - ١/ ٣ دعاى امام صادق عليه السلام و اندوه او بر طول كشيدن غيبت امام مهدى عليه السلام

سَرورم! غيبت تو، مصيبت‌هايم را فاجعه‌اى هميشگى كرده و نيافتن يكى از پس ديگرى، جمع و شمار [عزيزان‌] را به نابودى كشانده است تا آن جا كه اشك خشكيده چشمم و ناله سر كشيده از سينه‌ام را احساس نمى‌كنم».

سدير مى‌گويد: از اين رخداد سهمگين و پديده دهشتناك، هوش از سرمان پريد و دل‌هايمان بى‌تاب و پاره‌پاره شد و گمان برديم كه مقصودش، مصيبتى كوبنده است و يا روزگار، پيشامدى ناخوش را برايش پيش آورده است.

گفتيم: اى فرزند بهترين مردم! خدا چشمانت را گريان نكند! از چه پيشامدى اشك مى‌ريزى و ديده‌ات گريان است و چه حالتى اين سوگوارى را بر شما در آورده است؟

امام صادق عليه السلام آهى دردناك از ته دل كشيد و هراسش را از آن نشان داد و فرمود:

«واى بر شما! صبح امروز به كتاب جَفر[١] نگريستم كه دربردارنده علم بلاها و مرگ‌هاست و نيز آنچه تاكنون روى داده و تا روز قيامت روى مى‌دهد و از چيزهايى است كه خداوند- نامش پاك باد- تنها به محمّد و امامان پس از او داده است. من در آن به اين چيزها مى‌انديشيدم: تولّد قائممان، غيبت، دير پديدار شدنش، طول عمرش، گرفتارى مؤمنان پس از او در همان زمان، شك‌هايى كه از درازىِ غيبتش در دل‌هاى شيعيان پديد مى‌آيد، از دين بيرون رفتن بيشتر آنها و درآوردن رشته اسلام از گردن خود، با آن كه خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «و پرونده هر انسانى را به گردنش آويختيم»

[١]. جَفر و جامعه، دو كتاب از آنِ امام على عليه السلام است كه گفته شده بر پايه و روش دانش حروف، حوادث دنيا را تاانقراض آن ذكر كرده است.