دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨١ - ١/ ٣ دعاى امام صادق عليه السلام و اندوه او بر طول كشيدن غيبت امام مهدى عليه السلام

شدم. ايشان نماز ظهرش را خوانده بود و در حالى كه دستانش را رو به آسمان كرده بود، چنين دعا مى‌كرد:[١] «... و وعده‌ات را به وليّت، فرزند پيامبرت، دعوتگر به سوى تو با اجازه‌ات، امين تو ميان مردمت، ديده‌ات ميان بندگانت، حجّتت بر آفريدگانت- كه درودها و بركت‌هايت بر او باد- به انجام رسانى.

خدايا! با يارى‌ات او را استوار دار و بنده‌ات را يارى ده و يارانش را نيرو بخش و شكيبايشان كن و دريچه چيرگى فيروزمندى را بر ايشان بگشاى و در فرجش تعجيل كن و او را بر دشمنانش و دشمنان پيامبرت مسلّط كن. اى رحيم‌ترين رحيمان!».

گفتم: فدايت شوم! آيا اين دعا را براى خودت نكردى؟

فرمود: «براى نور آل محمّد و پيش‌برنده آنها، انتقام گيرنده از دشمنانشان به فرمان خداوند، دعا كردم».[٢]

١٠٤١. الغيبة، طوسى- به نقل از سَدير صيرفى-: به همراه مفضّل بن عمر، داوود بن كثير رقّى، ابو بصير و ابان بن تغلب بر مولايمان صادق عليه السلام در آمدم. او را ديديم كه بر خاك نشسته و عباى خيبرى نگارين آستين‌كوتاه بى‌گريبانى به تن كرده و مانند مادرِ سرگشته داغدارِ فرزند از دست داده مى‌گريد و اندوه، چهره‌اش را فرا گرفته و غم به رخساره‌اش دويده و اشك، كاسه چشمش را خيس نموده است و مى‌فرمايد:

«سَرورم! غيبت تو خوابم را ربوده و بسترم را بر من تنگ نموده و دل آسودگى‌ام را برده است.

[١]. مؤلف فلاح السائل، اين دعا را جزو تعقيبات نماز ظهر آورده و آن را در باره امام مهدى عليه السلام دانسته كه روايات‌صحيحى، بشارت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به او و ظهورش را در آخر الزمان، گزارش كرده‌اند و اين روايت نيز از جمله آنهاست.

[٢]. فلاح السائل: ص ٣٠٨ ح ٢٠٩، مصباح المتهجّد: ص ٦٠ ح ٩٦، البلد الأمين: ص ١٣. براى ديدن همه حديث، ر. ك: همين دانش‌نامه: ص ٢٤٩ ح ١٠٨٥.