١١١٩. المزار الكبير- در زيارت دو امام [هادى و حسن‌] عسكرى-: سپس در حالى كه رويت به قبرهاى اين دو امام است، عقب‌عقب بيرون مى‌آيى و به سرداب غيبت مى‌روى و ميان دو در، در حالى كه كنار در را با دستت گرفته‌اى، مى‌ايستى و سرفه‌اى مى‌زنى مانند كسى كه اجازه ورود مى‌گيرد، و بسم اللَّه بگو و با وقار و آرامش پايين برو و ميان سرداب دو ركعت نماز مى‌خوانى و [سپس‌] مى‌گويى: «خدا بزرگ‌تر است، خدا بزرگ‌تر است. خدايى جز خداوند نيست و خدا بزرگ‌تر است و ستايش، ويژه خداست و ستايش، ويژه خدايى است كه ما را به اين، ره نمود و دوستان و دشمنانش را به ما شناساند و ما را به زيارت امامانمان موفّق كرد و ما را از مخالفان به دشمنى برخاسته و نيز از غاليان [كه همه كارها را در اختيار امامان مى‌دانند][٢] و همچنين از ترديدكنندگان كوته‌انديش در حقّ ايشان قرار نداد.[٣] سلام بر ولىّ خدا و فرزند اولياى او. سلام بر ذخيره [ى الهى‌] براى بزرگداشت اولياى خدا و هلاك كردن دشمنانش. سلام بر نورى كه كافران خاموشى‌اش را مى‌خواستند؛ امّا خداوند، جز اين نخواست كه نورش را با وجود ناپسند داشتن آنها، به كمال رساند و زندگى او را چندان دراز گرداند كه على رغم خواست آنان، حق را به دست وى پديدار كند.

گواهى مى‌دهم كه تو را در خردسالى برگزيد و دانش‌هايش را در بزرگ‌سالى برايت كامل كرد و تو نخواهى مرد تا آن كه بت‌ها و طاغوت‌ها را از ميان ببَرى.

[١]. المزار الكبير: ص ٥٨٦ ح ٤ و ٥، المزار، شهيد اوّل: ص ٢٠٣، المصباح، كفعمى: ص ٦٥٧، البلد الأمين: ص ٢٨٤، مصباح الزائر: ص ٤٣٧( با عبارت مشابه. در اين كتاب، بخش پايانى حديث نيامده است)، بحار الأنوار: ج ١٠٢ ص ٩٨.

[٢]. مفوّضه، گروهى گم‌راه هستند كه قائل اند خداوند عز و جل محمّد عليه السلام را آفريد و بعد آفرينش و خلق دنيا را به اوتفويض فرمود. پس او خود خلايق را آفريد، و مى‌گويند: پاره‌اى از ايشان اعتقاد دارند كه خداوند متعال، آفرينش موجودات را به امير مؤمنان عليه السلام بلكه ديگر ائمّه عليهم السلام تفويض فرموده است.

[٣]. مقصّره، اهل تفريط اند كه حقّ اهل بيت را چنان كه بايد نمى‌شناسند.