دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٥ - سخنى در باره توسل به امام زمان به وسيله عريضه

سخنى در باره توسّل به امام زمان به وسيله عريضه‌[١]

بر پايه آموزه‌هاى دينى، انسان مى‌تواند به دو گونه مستقيم، يا باواسطه، با خداى خويش ارتباط برقرار كند. آدمى مى‌تواند به گاه دعا و راز و نياز، درخواست‌هاى خود را بى هيچ واسطه‌اى با آفريدگار خويش در ميان بگذارد و مى‌تواند از اولياى مقرّب درگاه الهى بخواهد كه حاجت‌هاى او را از خدا بطلبند و براى روا شدنشان، پادرميانى و شفاعت كنند. در شيوه دوم، فرد حاجتمند، به ديدار ولىِ زنده و يا زيارت ولىِ از دنيا رفته مى‌رود و خواسته خود را رو در رو در ميان مى‌نهد. قرآن كريم به اين شيوه، تصريح نموده و فرموده است:

«وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً.[٢]

هيچ پيامبرى را نفرستاديم جز آن كه ديگران به امر خدا بايد مطيع فرمان او شوند. و اگر هنگامى كه مرتكب گناه شدند، نزد تو آمده و از خدا آمرزش خواسته بودند و پيامبر برايشان آمرزش مى‌خواست، خدا را توبه‌پذير و مهربان مى‌يافتند».

اين آيه براى ما شيعيان، بر اوصيا و جانشينان راستين پيامبر صلى الله عليه و آله نيز قابل تطبيق است و اساساً آنها از مصاديق «وسيله» در آيه زير به شمار مى‌آيند:

[١]. به قلم پژوهشگر ارجمند، حجة الاسلام و المسلمين عبد الهادى مسعودى.

[٢]. نساء: آيه ٦٤.