دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٤ - پژوهشى در باره استخارههاى منسوب به امام زمان

پژوهشى در باره استخاره‌هاى منسوب به امام زمان‌[١]

استخاره در لغت و بيشتر متون كهن حديثى، به معناى طلب خير و نيكى از خداوند است تا در پرتو راه‌نمايى و دستگيرى او، از زيان‌هاى احتمالى تصميم و عملمان بر كنار بمانيم. در اين شيوه از استخاره، ما با دعا و درخواست از خداوند عليم متعال و استذكار قلبى اسماى الهى و توكّل بر قدرت لايزال او، عنايت و توجّه او را به خود جلب مى‌كنيم. اين كار- كه مى‌تواند با همه امور زندگى همراه شود و آنها را متيمّن و متبرّك گرداند-، از سوى احاديث متعدّد فريقين با اسنادى مقبول و در كتاب‌هايى مشهور و قابل اعتماد، مورد تأكيد قرار گرفته است.[٢]

گونه ديگر استخاره، براى بيرون آمدن از ترديد و دودلى در كارهاى مهم و يا نگران كننده و به گونه‌اى مشورت با خداوند و بهره گيرى از راه‌نمايى و يارىِ اوست كه به شكل‌هاى گوناگونى مانند: گشودن قرآن، نوشتن توصيه به كار و يا ترك آن در برگه و در آوردن آن به شكل قرعه (استخاره ذات الرقاع)، و يا با تسبيح (به دست گرفتن مقدار تصادفى دانه‌هاى تسبيح و خوب و بد شمردن كار بر پايه تعداد

[١]. به قلم پژوهشگر ارجمند، حجّة الإسلام و المسلمين عبد الهادى مسعودى.

[٢]. ر. ك: المقنعة: ص ٢١٦( باب صلاة الاستخارة)، المحاسن: ج ٢ ص ٤٣١( باب الاستخاره)، الكافى: ج ٣ ص ٤٧٨ ح ٨، مكارم الأخلاق: ج ٢ ص ١٠٢( فى صلاة الاستخارة)، وسائل الشيعة: ج ٥ ص ٢٠٤( أبواب صلاة الاستخارة وما يناسبها)، صحيح البخارى: ج ٥ ص ٢٣٤٥ ح ٦٠١٩( باب الدعاء عند الاستخارة)، سنن أبى داوود: ج ٢ ص ٨٩( باب فى الاستخارة)، مسند ابن حنبل: ج ٥ ص ١١١ ح ١٤٧١٣، المعجم الكبير: ج ١ ص ١٩٦ ح ١٤٧٧ و ....