بدار و دستانمان را از ستم و دزدى باز بدار و ديده‌هايمان را از تباهكارى و خيانت پوشيده بدار و گوش‌هايمان را از بيهوده‌گويى و غيبت، بسته بدار و بر دانشمندانمان، به زهد و خيرخواهى و بر دانشجويان، به كوشش و اشتياق و بر شنوندگان، به پيروى و اندرز [پذيرى‌] و بر بيماران مسلمان، به شفا و آسودگى و بر مردگانشان، به رحم و شفقت و بر پيران ما، به وقار و آرامش و بر جوانان، به بازگشت و توبه و بر زنان، به حيا و عفّت و بر توانگران، به فروتنى و گشاده‌دستى و بر نيازمندان، به صبر و قناعت و بر جنگاوران، به يارى و پيروزى و بر اسيران، به رهايى و آسودگى و بر فرمان‌روايان، به عدالت و دلسوزى و بر مردم، به انصاف‌دهى و نيك‌رفتارى، تفضّل و منّت نِه و در توشه و هزينه حاجيان و زائران بركت ده و آنچه را از حجّ و عمره بر ايشان واجب كرده‌اى، به انجام رسان، به فضل و رحمتت اى رحيم‌ترين رحيمان!».[١]

٨/ ٦: دعاى بهره شب‌

١١٠٠. البلد الأمين: دعايى روايت شده از امام مهدى عليه السلام كه «بهره شب» ناميده مى‌شود: «خدايا! از تو درخواست مى‌كنم به عزيزى كه عزّت‌بخش او، عزّت برخاسته از عزيز كردن توست، به نيروى حاصل از توان عظيم برخاسته از قوّت تو، به قدرت پديد آمده از قدرت برخاسته از نيروى مقتدرانه‌ات، به ستايش مؤكّد بزرگداشت عظمتت، به اوج گرفتن والايى بالنده رفعتت، به برپادارندگى جاويدان هميشه بودنت، به رضوان برآمده از آمرزش آسوده‌كننده رحمتت، به بلندپايگى بى‌نمونه فرمان‌روايى نفوذناپذيرت، به پيك‌هاى روان درودهاى ريزان از رحمتت، به حقايق حقيقىِ برخاسته از حقيقت حقّه‌ات، به راز نهفته ميان نهان‌ترين رازهايت، به عزّت‌هاى گره خورده به گوهر عزّتت، به ناله آرزومندانه آرام‌بخش خواهندگان، به آه سوزناك از دل برآمده بيمناكان، به آرزوهاى چيره بر گفتار تلاشگران، به خشوع فروتنانه آب شدن زهره شكيبايان، به تعبّد شب‌زنده‌داران عابد چالاك.

خدايا! عقل‌ها سرگردان، ديده‌ها درمانده، فهم‌ها تباه و وهم‌ها حيران شده و خيال‌ها

[١]. البلد الأمين: ص ٣٤٩، المصباح، كفعمى: ص ٣٧٤.