دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٢ - پاسخ سؤال شش

رنجور گردد، همان گونه كه امامان پيشين و پيامبران نيز روزها و گاه مانند ايوب عليه السلام سال‌ها بيمار بوده‌اند. بر اين اساس، طول عمر امام زمان عليه السلام مستلزم بيمار نشدن ايشان و يا خليدن خارى در پا و سقوط از جايى و شكستگى اندام مباركشان نيست و چه بسا ناراحتى از كردار بسيارى، تن و روح مبارك ايشان را نيز بيازارد و براى چند صباحى، ايشان را به بستر بيمارى بكشاند.

افزون بر اين، ممكن است در آينده، وقايع غير قابل پيش‌بينى اتفاق بيفتد كه امر قيام را با دشوارى‌هاى طاقت‌فرسا رو به رو سازد و يا به امام مهدى عليه السلام آسيب رساند و سلامت ايشان را به خطر اندازد. اين بدان معناست كه از هم‌اكنون بايد با دعا و توسّل در انديشه رهيدن از اين خطرها و به سلامت گذر كردن از دوره انتظار و حوادث قيام بود.

به سخن ديگر، ممكن است حكمت و نياز به برخى ادعيه براى ما روشن نباشد؛ امّا براى پسينيان و آيندگان، نيازى حتمى و هويدا باشد.

همچنين مى‌توان اين دعاها را ناظر به دوره غيبت صغرا نيز دانست؛ زيرا احتمال دسترسى‌دشمنان به امام زمان عليه السلام از طريق شناسايى نايبان خاص و مرتبطان با امام و فشار آوردن به آنها وجود داشته است و اين دو احتمال براى وجود و پذيرش اين ادعيه كفايت مى‌كند.

بر اين پايه و نيز آنچه در مقدّمه بحث گفته شد- كه تحقّق خواسته‌ها به دعا نيز نياز دارد-، تداوم سلامت ناجىِ ما، مى‌تواند به دعا و درخواست ما گره خورد. در اين صورت مى‌توان با دعا و نيز صدقات و نذر و نياز و خيرات و مبرّات، بيمارى‌هاى جسمى و خطر حوادث طبيعى را- كه به طور عمومى، دامنگير همه انسان‌ها مى‌شود- و نيز گزند احتمالى دشمنان و همچنين رنج حاصل از گناهان و كردار ناشايست انسان‌ها را كه ممكن است خود نيز در آن سهيم باشيم، از آن وجود نازنين، دور نمود.