دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩١ - پاسخ سؤال شش

خداى متعال، توجيه‌پذير دانست؛ خدايى كه هيچ گاه و در برابر هيچ چيزى دستش بسته نيست و كسى ياراى برابرى با او را ندارد؛ خداوند قادرى كه حتّى مقدّرات تعيين شده‌اش در قبضه اراده و مشيّت او قرار دارند و هر لحظه مى‌تواند تغييرشان دهد. در اين نگاه به هستى است كه ابراهيم عليه السلام، نياى بزرگ‌ترين پيامبران الهى، خود را براى انجام دادن بديهى‌ترين فريضه الهى يعنى نماز، به عنايت الهى نيازمند مى‌بيند و ندا بر مى‌آورد: «رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاةِ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي رَبَّنا وَ تَقَبَّلْ دُعاءِ»،[١] با آن كه ترديدى نيست كه ابراهيم عليه السلام از اوّابين و نمازگزاران حقيقى بوده است. پس مؤمنان، همه و هميشه بايد از خدا بخواهند كه بر همان خير و صلاحى باشند كه خداوند برايشان مقدّر كرده و در اجراى فرمان‌ها و خواست الهى، در جايگاه مقدّر خود باقى بمانند و خداى ناكرده، كسانى ديگر جايشان را نگيرند تا از پاداش عظيم الهى بى‌بهره نمانند. ما بايد همواره از خداوند بخواهيم كه منجى بشر، همان امام دوازدهم ما باشد و ما نيز پيرو پا در ركاب ايشان باشيم.

اللَّهُمَّ ... وَاجعَلنا مِمَّن تَنتَصِرُ بِهِ لِدينِكَ، ... ولا تَستَبدِل بِنا غَيرَنا.[٢]

خدايا! ... ما را از ياوران دينت قرار بده ... و كسى ديگر را در اين امر به جاى ما مگذار.

پاسخ سؤال شش‌

ابتدا به اين نكته اشاره مى‌كنيم كه بيمارى و پيشامدهاى طبيعى، يك عارضه عمومى براى همه انسان‌هاست و كمتر انسانى را مى‌توان يافت كه در عمر چند دهه‌اى خود، از گزند آن در امان بوده باشد. گويى اين سنّت الهى است كه همه را بدين وسيله بيازمايد و اجر صبر رنجشان را توشه آخرتشان كند. از اين رو، امام زمان عليه السلام نيز مى‌تواند براى ساعت‌ها و روزهايى بيمار شود و پيكر مباركش از خارى و يا زخمى‌

[١]. ابراهيم: آيه ٤٠.

[٢]. ر. ك: ص ٩٢ ح ١٠٤٣ و ص ٢٥٥ ح ١٠٩٠.