دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٩ - ٦/ ٧ دعاى پگاه«دعاى عهد»

كرسى رفيع! پروردگار درياى انبوه! نازل كننده تورات و انجيل و زبور! پروردگار سايه و گرما و نازل كننده فرقان بزرگ (قرآن) و پروردگار فرشتگان مقرّب و پيامبران و فرستادگان! خدايا! به روى كريمت از تو مى‌خواهم و به پرتو روى نورافشانت و سلطنت ديرينت، اى زنده، اى برپا دارنده! از تو مى‌خواهم، به آن اسمت كه آسمان‌ها و زمين‌ها با آن روشن شدند و به آن اسمت كه اوّلين و آخرين با آن سامان مى‌يابند، اى زنده پيش از هر زنده و اى زنده پس از هر زنده! خدايى جز تو نيست.

خدايا! به مولايمان امام راه‌نماى ره‌يافته، قيام‌كننده به امرت- كه درودهاى خدا بر او و بر پدران پاكش باد- از سوى همه مردان و زنان باايمان در شرق و غرب زمين، در كوه و دشت و خشكى و دريا و از سوى من و پدر و مادرم، درودهايى به وزن عرش خدا و گستره كلمات او و به شمار آنچه علمش برشمرده و كتابش به آن احاطه دارد، برسان.

خدايا! در بامداد امروز و هر روز از روزهاى عمرم، عهد و پيمان و بيعتى را كه براى او به گردن دارم تجديد مى‌كنم و از آن برنمى‌گردم و كناره نمى‌گيرم.

خدايا! ما را از ياوران، ياران، مدافعان، شتاب‌كنندگان در اجراى خواسته‌هايش، حمايتگران او، پيشى‌گيرندگان به تحقّق اراده‌اش و شهيدان پيش رويش قرار بده.

خدايا! اگر مرگ- كه آن را بر همه بندگانت حتمى كرده‌اى-، ميان من و او جدايى انداخت، مرا از قبرم بيرون بياور در حالى كه كفنم را به تن كرده، شمشيرم را از نيام بيرون كشيده، نيزه‌ام را برهنه كرده و به دعوت دعوتگر، پاسخ داده باشم، در شهر باشم يا در صحرا.