بود و گرامى‌ترين كسى كه بر او اعتماد كردى. او را بر پيامبرانت مقدّم داشتى و وى را به سوى بندگانت (از جنّ و انس) برانگيختى و خاور و باختر زمين را زير پايش قرار دادى و بُراق‌[١] را مسخّر او ساختى و او را به آسمانت بالا بردى‌[٢] و دانش گذشته و آينده تا پايان آفرينشت را نزد او به امانت نهادى.

سپس او را با افكندن بيم و هراس [در دل دشمنان‌] يارى كردى و با جبرئيل و ميكائيل و فرشتگانِ نشاندار خود، او را احاطه كردى و به او وعده دادى كه دين او را بر همه دين‌ها غالب سازى، هر چند مشركانْ خوش نداشته باشند. و اين، پس از آن بود كه او را در جايگاه صدق و راستى خاندانش برنشاندى و براى او و خاندانش «نخستين خانه‌اى كه مايه بركت و هدايت براى جهانيان بود، در مكّه قرار دادى؛ خانه‌اى كه در آن، نشانه‌هايى روشن، همچون مقام ابراهيم است و هر كه در آن خانه درآيد، در امان باشد» و فرمودى: «همانا خداوند خواسته است كه پليدى را از شما خاندان ببَرَد و شما را كاملًا پاك كند».

سپس در كتاب خودت، پاداش محمّد صلى الله عليه و آله را مهرورزى با آن خاندان قرار دادى و فرمودى: «بگو: هيچ پاداشى براى اين رسالت از شما نمى‌خواهم، مگر مهرورزى با خويشاوندانم» و فرمودى: «هر پاداشى هم كه از شما خواستم، به سود خودتان است» و فرمودى: «بر آن رسالت، پاداشى از شما نمى‌خواهم، مگر آن كس كه بخواهد راهى به سوى پروردگارش بجويد» و آنان، راهِ رسيدن به تو و طريق دست يافتن به رضاى تو بودند.

پس، پيامبر صلى الله عليه و آله چون دورانش سپرى گشت، جانشين خود على بن ابى طالب عليه السلام را به عنوان راه‌نما برگماشت؛ چرا كه او بيم‌دهنده بود و هر قومى را هدايتگرى است.

پس در حالى كه گروه مردم [در غدير خُم‌] در برابرش بودند، فرمود:" هر كه من‌

[١]. بُراق، نام مَركبى است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شب معراج بر آن سوار شد. به خاطر درخشندگى و برّاق بودنش، چنين ناميده شد( ر. ك: النهاية: ج ١ ص ١٢٠).

[٢]. در منابع ديگر چنين آمده است:« و روح او را به آسمانت بالا بردى».