علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ٤٤٨

این اتهام نیز پذیرفته نیست؛ زیرا:

یک. روایان متعددی به نام محمد بن نصیر وجود دارد که برخی از آنان مورد وثوق علمای رجال بوده‌اند.

در شهر حران از دو عالم نصیری به نام ابن شعبه حرانی یاد کرده‌اند:

الف. حمزة بن شعبة حرّانی که او را مؤلف حجة المعارف دانسته‌اند.

ب. محمد بن شعبة حرّانی، مؤلف کتاب الأصیفر[١] و هیچ یک را متهم به غلو ندانسته‌اند.

سید محمد سعید حکیم نوشته است:

نام محمد بن نصیر، مشترک بین افراد متعددی است. گفته‌اند آن‌که مورد وثوق عیاشی است، از نمیری در زمان انحراف او روایت نکرده است. و اگر در زمان استقامت او روایت کرده، پس حدیث او معتبر است.[٢]

طوسی محمد بن نصیر را توثیق کرده است.[٣]کشی، ابن داود و خویی نیز مطالبی در تأیید این سخن بیان کرده‌اند.

[١]. مستدرک الوسائل، ج١، ص١٨٧.

[٢]. ریاض العلماء، ج١، ص٢٤٤؛ تکمله آمل الآمل، ص ٤١٤؛ روضات الجنات، ج٢، ص٢٩٠؛ تنقیح المقال، ج ١، ص ٢٩٣.

[٣]. اعیان الشیعة، ج٥، ص ١٨٥.