ـ ملّا علی كَنی (م١٣٠٦ق) و مهدی كجوری شیرازی(١٢٩٣ق) از رجال شناسان قرن سيزدهم سخنان وحید بهبهانی را ـ که حاوی مدح و بلکه توثیق ابن قتیبه است ـ به دون کاستی یاد آوری کرده‌اند[١].

ـ سید علی بروجردی (م١٣١٣ق) مؤلّف طرائف المقال نیز با بیان ستایشی علی بن محمد بن قتیبه را معتمد كشی و شاگرد فاضل ابن شاذان و راوی کتب وی، معرفی نموده است.[٢]

ـ علامه مامقانی (م١٣٥١ق) نیز ابن قتیبه را والا مقام و أرجمند دانسته است[٣].

ـ ابوالهدی کلباسی (م١٣٥٦ق) مینویسد:

ابن عبدوس و ابن قتیبه ـ که در طریق روایات قرار گرفته‌اند ـ جزو ثقات هستند و ما در مباحث فقهی خویش در اثبات والامقامی و ثقه بودن آن دو و ردّ دیدگاه صاحب المدارک به تفصیل سخن گفته‌ایم[٤].

ـ شیخ موسی زنجانی (م قرن١٤ق) فقیه و محقّق می‌نویسد:

من ابن قتیبه را همان‌گونه که برخی دیگر نیز بر آن‌اند، ثقه و جلیل القدر می‌دانم؛ گرچه پاره‌ای همانند علّامه مجلسی وی را ممدوح قلمداد کرده‌اند. موضع سیّد محمّد عاملی مولّف مدارک الأحکام در توقّف پذیرش خبری از وی از

[١]. حاوی الاقوال، ج ٢، ص ٤٩، ش ٣٨٣.

[٢]. تعلیقة اختیار معرفة الرّجال، ج ١، ص ٣٨، ش ١٧.

[٣]. الرواشح السماویة، ص ١٢١ ـ ١٢٤.

[٤]. فائق المقال فی الحدیث و الرّجال، ص ١٣٥، ش ٧١٤.