همان گونه كه مشاهده می‌شود، حلّی از رهگذر عدم شهرت حسن بن سیف در منابع ما، اصل را بر عدم عدالت و وثاقت وی قرار می‌دهد؛ با این كه توثیق او را ابن عقده به نقل از علی بن فضال نقل می‌كند. بنا بر این، اشتباه است كه مبنای کلیّ علّامه حلّی را أصالة العداله قلمداد كنیم.

٦. واکاوی سخن بهبودی در تضعیف ابن قتیبه

از رهگذر این‌كه آقای بهبودی فضل بن شاذان را متولد شده پس از شهادت امام رضا† قلمداد کرده، مسئول و مقصر إسناد روایات فضل به امام رضا† را شاگردش ابن قتیبه دانسته و وی را با واژگان کاذب، مزور و ملفق توصیف کرده است.

بهبودی معتقد است: فضل پیش از شناخت محمد بن سِنان زاهری احادیث وی را برای شاگردانش نقل كرده بود، و پس از شناخت ضعف وی، با اظهار ردّ احادیث محمد بن سنان، روایات وی را فاقد صحت معرفی کرد، اما ابن قتیبه ـ که به خاطر ضعف شخصیت می‌خواسته، مجوزی برای نقل روایات محمد بن سنان درست كند ـ جمله «و أذن فی الرّوایة بعد موته» را در پایان گفتار فضل جعل و اضافه کرده كه حاوی این است ممنوعیت نقل، محدود به زمان زنده بودن فضل بوده و پس از مرگ، وی اجازه نقل روایاتش از ابن سنان را داده است. علل الشرایع ـ كه به گفته ابن قتیبه فضل از امام رضا† نقل کرده ـ همان مسائلی است كه به وسیله محمد بن سِنان زاهری از امام رضا† نقل شده که آن هم به خاطر وجاده بودن فاقد اعتبار است. ابن قتیبه اقدام به تغییر مطالب نموده و سخت به هم آمیخته و آنها را به فضل اسناد داده