طبق قرائن تاریخی اکثر کتاب‌های حدیثی سه قرن اول در قرن چهارم وپنجم وجود داشته است رجوع به دو کتاب رجال النجاشی والفهرست طوسی، می‌تواند این ادعا را ثابت نماید[١]. امّا با توجه به کاربردی‌تر بودن جوامع حدیثی نگاشته شده در قرن چهارم و پنجم، بیش‌تر مورد توجه قرار گرفتند و به مرور زمان بسیاری از کتاب‌های حدیثی قرون گذشته به صورت مستقلّ

[١]. مسعودی در این باره گوید: «والقطعیة بالإمامة الاثناعشریة منهم الذین أصلهم فی حصر العدد ما ذکره سلیم بن قیس الهلالی فی کتابه، الذی رواه عنه أبان بن أبی عیاش أن النبیˆ ـ قال لأمیر المؤمنین علی بن أبی طالب†: أنت و اثناعشر من ولدک أئمة الحق؛ قطعیه ـ شیعه ـ به امامت دوازده امام معتقد است و ریشه این اعتقاد روایتی است که سلیم بن قیس از پیامبرˆ نقل کرده است). در این روایت، پیامبرˆ به امام علی† می‌فرماید: ای علی، تو و دوازده نفر از فرزندان تو امامان بر حق هستید» (التنبیه و الإشراف، ص ١٩٨).